{mosimage}MELKWEG, Amsterdam
8 oktober 2009
In haar zwarte hotpants-jumpsuit met vlammend rood haar is Florence Welch, zangeres van Florence And The Machine, vanavond in de Melkweg op zich al een bijzondere verschijning. Tel daarbij op haar vermogen een zaal het gehele optreden in trance te houden en de uitkomst van deze recensie is al in zicht. In openingsnummer Bird Song laat ze meteen zien waarom ze de stempel ‘magistraal’ verdient.
Het nummer, dat gaat over een vogeltje dat ze meedogenloos afmaakt,
begint kwetterend maar eindigt in een intense climax met een
vibrato-uithaal die de gemiddelde operazanger niet misstaat. De intense
trance waarmee Florence deze uithaal brengt, vertaalt zich in haar
opengesperde ogen. Het is alsof ze even door de zangduivel is bezeten,
zo jaagt deze aanblik je de stuipen op het lijf. Geweldig!
De toon voor het optreden is gezet: we zijn allemaal bezeten van Florence. Bijna alle nummers van album Lungs,
zoals Dog Days Are Over, Kiss With A Fist en Rabbit Heart, staan op het
repertoire. I’m Not Calling You A Liar brengt Florence met haar harpist
en gitarist in een prachtige akoestische versie ten gehore. Het
resultaat is een aan haar lippen hangend publiek, waarin menig
mannelijk publiekslid zichtbaar moeite heeft de kaken op elkaar te
houden bij het aanschouwen van dit fladderende roodborstje.
Cosmic Love, de albumfavoriet van Florence, is een van de vele momenten
die je meeslepen naar een andere wereld; een wereld waarin de drums als
een waterval kletteren en Florence’s stem je dromerig toe zweeft. Aan
het eind, als Florence zacht namijmert, verbreekt gitarist Rob plots de
betovering door per ongeluk zijn gitaar aan te raken. Florence schatert
er hartelijk om.
Waar het optreden de plank wellicht wat misslaat, is in de kakofonie
waarin veel nummers eindigen. Ook de tomeloze inhoud van Florence’
longen ken je na een paar nummers wel. Het is knap dat ze elk nummer
(!) zo kan zingen zonder buiten adem te raken, maar ze moet oppassen
voor eentonigheid. Hoge noten in bijvoorbeeld Rabbit Heart zingt ze een
octaaf lager, maar dat pakt goed uit. Anders zou het misschien nog
rommeliger worden.
Bescheidenheid siert de mens, zo ook mevrouw Welch. Ontelbare keren
bedankt ze zoetgevooisd haar publiek. Een jongen naast me merkt op:
“Wel een beetje Courtney Love, niet?” Hij doet haar geen eer aan, want
waar Love excelleert in lompheid, kan Florence tenminste nog jaren
teren op haar zangkwaliteiten. Judith Laanen
foto: Ellis Parrinder
