TIVOLI DE HELLING, Utrecht
16 oktober 2009
In Tivoli de Helling is het boeken van toffe indierockbands een specialiteit. Vanavond staan er weer twee op het programma. De hoofdact is het Londense The Rakes, voorafgegaan door een voorprogramma met de jonge Utrechtse lokale band Uncle Frankle.
Uncle Frankle was onlangs LiveXS Local Hero en de jonge
britpopfanaten nemen momenteel ook deel aan de Popronde. Daarnaast is
de band in trek om verschillende voorprogramma’s voor Britse bands te
verzorgen. Bij aantreden, is de eerste reactie van mijn metgezel: “wat
schattig”. Grappig hoe deze jochies, in collegekledij, kunnen knallen
op het podium. Okay, ze spelen veel songs met een hoog Arctic Monkeys
gehalte en de uitstraling is net even iets te Brits. Maar veel bandjes
uit de UK doen dit niet na. De stropdasjes gaan los, om de teksten moet
je een beetje lachen. Een dikke pluim voor de strakke set.
Het publiek is opgewarmd voor de ervaren mannen van The Rakes. Met drie
krachtige albums, Capture/Release (2005), The New Messages (2007) en
Klang! (2009), heeft de band een aardig repertoire. Toch spelen de
Britten niet zo lang. Wel intens en energiek.
De hoekige gitaarpartijen, de donkere wave-sound en de grillige zang
van Alan Donohoe maken The Rakes specialer dan de gemiddelde indierock
formatie. Donker en laag, hoog en schel, Donohoe kan veel met zijn
stem. Van de schreeuwerige intermezzo’s moet je houden. Zijn
bewegingen, als die van een robot, zijn niet echt swingend. En de
frontman oogt ook niet als het zonnetje in huis. Wel veel lof voor zijn
eigenzinnigheid. Er staat vanavond een excentrieke band op het podium.
Er komen sentimentele Joy Division en The Cure gevoelens naar boven.
Toch zijn veel songs van The Rakes ontzettend pakkend en vrolijk.
Hoogtepunten als 1989, The Ligth From Your Mac en That’s The Reason…
nee, daarmee blijf je niet in een deprimerende Ian Curtis bui hangen.
Zo gaan we toch weer opgewekt richting huis. Haika Nanninga
