W2, Den Bosch
1 November 2009
Als voorprogramma voor buitenlandse instrumentale bands is het Nederlandse Atlantis flink aan de weg aan het timmeren. Na de shows met God Is An Astronaut is het vijftal vanmiddag in de W2 voor Monkey3 en Long Distance Calling wederom een prima opener. Het gelaagde geluid dat ergens tussen latere Isis en Cult of Luna zit is sprankelend en energiek genoeg om veertig minuten te boeien.
Goed zijn ook de beats die in het begin van de set de sterke composities aan elkaar rijmen. Het praatje van gitarist Gilson C. Heitinga dat hij later tussen de nummers afsteekt slaat echter nergens op. Het wordt zonder overtuiging gebracht en is nietszeggend. Liever laat Atlantis de instrumentale muziek het woord doen, praatjes zijn daar helemaal niet bij nodig.
Het Zwitserse Monkey3 begrijpt het beter, die hebben niet eens een zangmicrofoon op het podium staan. Met spacy visuals op de achtergrond en de bassdrum blijft er genoeg te kijken en wordt een zanger niet gemist. Monkey3 heeft onlangs het album Undercover met, je raadt het al, zes instrumentale covers op de mensheid losgelaten, maar vandaag horen we enkel eigen werk.
De spacy stonerrock van het viertal zit inventief ergens verweven tussen een technische Karma To Burn en een doorgesnoven Tool zonder Maynard James Keenan. Op papier kan er dan niets misgaan maar toch overtuigt Monkey3 niet helemaal. Daarvoor zijn de spanningsbogen te klein en missen we te vaak een uitbarsting.
Hoewel normaal met zijn vijven ontbreekt Reimut van Bonn vandaag bij Long Distance Calling. Hij verzorgt de ‘ambience’ zoals dit zo mooi staat omschreven in het artwork van de Duitse band. Net die ‘ambience’ wordt node gemist in het kale geluid van de instrumentale rockers. Het viertal lijkt vandaag een meer ‘back to basics’ geluid te willen benaderen, maar juist de subtiele bijgeluiden zorgen voor het Long Distance Calling geluid waardoor deze show toch een tikkeltje teleurstellend is.
Op Roadburn 2008 waren ze de grote verrassing, maar door technische problemen vechten de Duitsers vandaag vooral tegen zichzelf. Als de Deutsche Mannschaft bijten ze echter op hun achterste tanden en op basis van enkele prachtige composities van Satellite Bay en Avoid The Light trekken ze de show uiteindelijk toch nog naar zich toe. Zonder franje, maar de prachtige melodieën en uitbarstingen blijven staan. Ook in de steeds leger wordende zaal. Maurice van der Heijden
