VORST NATIONAAL, BRUSSEL
7 november 2009
Op het derde album In This Light And On This Evening wijzigt Editors gevoelig van koers en worden de gitaren ingeruild voor synthesizers en elektronica. Dat resulteert alvast in een ‘lekkere’ plaat. In Vorst Nationaal – waar de Britse band zijn voorlopig grootste headline-show uit zijn carrière speelt – krijgt dit kwartet de kans te bewijzen of het live een even grote voltreffer is.
Tijdens de namiddag blijkt nog maar eens hoe populair de band intussen
in België is, want tijdens de signeersessie in de Brusselse Fnac staat
een lange rij fans ongeduldig te wachten. De vier ‘helden’ gedragen
zich erg vriendelijk, wars van enige sterallures. Het lijken wel vier
‘college-boys’ die eindelijk de grote wereld in mogen. Schattig.
In de nevelen van de rookmachine opent Editors met de titelsong van het
nieuwste album. De stem van Tom Smith klinkt een beetje overstuurd,
maar dat geeft dit nummer juist een erg eigenzinnig karakter. Knappe
opener die onmiddellijk gelinkt wordt aan hit nummer één An End Has A
Start. Vanaf dat moment begint de ‘livemachine’, waartoe deze band
intussen uitgroeide, op volle toeren te draaien. We krijgen een
cocktail van donkere klanken en emoties, gekoppeld aan opzwepende
ritmes en het bijzondere charisma van Smith. Dat hij zich in al zijn
overgave bij momenten spastisch-kronkelend over het podium beweegt,
stoort amper en past mooi in het plaatje. Editors heeft blijkbaar een
erg succesvolle formule gevonden, waarvoor de band na het concert
trouwens zijn eerste Belgische gouden plaat ontvangt.
Het meest hoopgevende element voor de band uit Birmingham, is dat de
nieuwe songs zoals het erg opwindende Bricks And Mortar en The Big Exit
live vrij vlekkeloos hun plaatsje veroveren naast gevestigde waarden
zoals Bullets, Bones of Smokers Outside The Hospital Doors. Zelfs You
Don’t Know Love – wat ons op plaat niet echt overtuigt – klinkt op het
Brusselse podium bijzonder krachtig.
Vooraleer de kritische lezer zich afvraagt of ik betaald word door de
platenfirma om hier een regelrecht promo-stukje te schrijven…nee, en
ook niet alles was perfect. In het midden van de set dreigt de
straalmotor even stil te vallen en trappelt de groep enkele nummers ter
plaatse. Maar deze ‘impasse’ blijft gelukkig beperkt tot enkele songs,
want al heel snel cruisen Captain Smith en zijn bemanning opnieuw
richting topsnelheid. We maakten al eerder de vergelijking met de jonge
U2 omdat we hier opnieuw vier erg gedreven muzikanten aan het werk zien
die verdomd goed weten hoe het spelletje in elkaar zit. Bovendien is
Smith de perfecte midvoor die met de regelmaat van een klok scoort,
maar dat enkel kan omdat hij perfect gedekt wordt door een sobere, doch
efficiënte verdediging en een erg stabiel middenveld. Het moet heerlijk
werken zijn in een band met mensen als Ed Lay (drums), Chris
Urbanowicz (gitaar) en Russell Leetch (bas).
Intussen komen de bisnummers er aan: Munich, Fingers In The Factories
en hitsingle Papillon, die extra opgewarmd wordt door verticaal
opspuwende vuren, brengen de voorspelbare apotheose van dit sterk
staaltje vakmanschap. Editors bevestigt zijn ijzersterke live-reputatie
eens te meer en is nu echt wel klaar voor het ‘grote buitenwerk’. Maar
laat daaraan voorlopig nog maar een winter en een reeks heerlijke
club/zaalconcerten voorafgaan. Tekst Ruud Van De Locht; Foto’s Patsie
Borgers
