AB, Brussel
9 november 2009
The Flaming Lips is niet vies van een geflipt showtje. Anderhalf jaar geleden toonde de band dat in België op het Cactusfestival en ook vanavond in AB gaat de hele trukendoos weer open. Op het grote scherm danst een naakte dame. Ze gaat zitten en haar vagina wordt een resonerende lichtbron – met een deurtje, waardoor de muzikanten opkomen.
Zanger Wayne Coyne loopt en kruipt in zijn spaceball over het publiek.
De show is nog geen vijf minuten op weg of de lucht is gevuld met
kilo’s confetti en tientallen grote ballonnen, op het podium dansen een
stuk of 20 yeti/konijnachtigen en de band speelt Race For The Prize.
Enkele yeti/konijnmutanten proberen echt de show te stelen.
De mannen uit Oklahoma houden nog altijd niet van half werk, maar al
die show leidt tegelijkertijd wel af van de muziek. Hoe zou de band
klinken zonder al die bombarie? Waarschijnlijk zou het nog altijd de
moeite waard zijn. Na een aantal bekende nummers druppelen eindelijk
een paar van de nieuwe songs langs. Ook deze worden opvallend positief
onthaald. Tijdens I Can Be A Frog doet de hele zaal alsof ze Karen O.
is en maakt passende geluidjes bij de tekst. Ook bij Yoshimi Battles
The Pink Robots Pt 1 is de publieksparticipatie niet van de lucht.
Zelden heb ik zo’n geëngageerd Belgisch publiek gezien. Typisch voor
the Flaming Lips?
Er volgen enkele donkerdere nummers, die kenmerkend zijn voor de
laatsteling Embryonic. Het zijn donkere, grillige monsters met
pessimistische thema’s. Het optreden is precies een nacht: het begint
uitbundig, wordt dan duister en diep, tot de zon weer opkomt met een
song als Do You Realize? Het is al met al een volwaardige show waarbij
je je geen moment hoeft te vervelen. De heren brengen zelfs die oude
bekenden als The Yeah Yeah Yeah Song met bravoure en enthousiasme alsof
ze deze nog niet 100.000 keer gespeeld hebben. Er had zeker meer nieuw
werk mogen langskomen, maar natuurlijk gaan die oudere signature tracks
er nog altijd in als koek. Saskia Videler
