DOORNROOSJE, Nijmegen
9 november 2009
Terwijl een kilometer verderop Morrissey voor het vermaak zorgt in De Vereeniging, staat de familie Do Make Say Think voor een kluitje goedgemutste dames en heren in Doornroosje. Als eerste mag gitarist Ohad Benchetrit onder de naam Years het podium betreden. Met de toevoeging van een trompet brengt hij ons voornamelijk instrumentale tokkels op zijn gitaar die door gebruik van loops elkaar aanvullen.
Het heeft een hoog kampvuur gehalte en wijselijk als de Canadees is
roept hij later zijn bandleden van Do Make Say Think het podium op voor
muzikale ondersteuning. Het vollere geluid en extra details nemen niet
weg dat zijn werk te fragmentarisch blijft.
Dat het krijgen van kinderen zijn weg vindt in de muziek van Ohad
Bencherit bleek al uit het feit dat hij een nummer speelde op de
akoestische gitaar van zijn dochtertje. Het dochtertje van Charles
Spearin speelt ook een rol in The Happiness Project, waarmee hij
fragmenten van gesprekken over geluk heeft voorzien van muziek. Naast
gesprekken van zijn dochtertje moet ongeveer de gehele buurt eraan
geloven. Op de melodie van de gesprekken wordt gitaar, viool en trompet
toegevoegd. Dat komt in eerste instantie best hilarisch over, maar komt
wederom erg fragmentarisch voor de dag. Uitzondering is de monoloog van
zijn buurmeisje over geluk, dat naast de gitaar ook elektronische
geluiden toegevoegd krijgt. Daardoor lijkt dit nummer, ironisch genoeg,
op de hitsingle Would You Go To Bed With Me van Touch And Go.
Met negen personen inclusief twee drummers wordt het podiumoppervlak
maximaal benut. De vrije vorm van instrumentale postrock die Do Make
Say Think maakt komt daarom ook erg vol en met oog voor detail uit de
verf. Al zes albums lang moet de band het niet hebben van de
tegenstelling hard/zacht waar de meeste hedendaagse postrock bands voor
opteren. Zelf spreken de zeven heren en twee dames liever over ‘epic
ambient’ wat de lading behoorlijk dekt. De keuze voor akoestische
klanken geeft de muziek van de Canadezen vaak een rustiek karakter.
Met een jazzy grondlaag als basis wordt genoeg ruimte overgelaten
waarin violiste Julie Penner, de onbekende trompettiste en gitarist
Justin Small gretig gebruik van maken. De tijd vliegt in ruim anderhalf
uur voorbij en of het nu materiaal is van het nieuwe album Other Truths
of van de klassiekers & Yet & Yet en Goodbye Enemy Airship The
Landlord Is Dead, de kracht zit ‘m in het collectief.
Geen enkel lid voelt de noodzaak om de show te stelen, alles is
ondergeschikt aan het brengen van de juiste melodie die op de juiste
momenten gebracht wordt door de gebruikte instrumenten. Voor de leek
misschien niet in harmonie en krachteloos, voor de enthousiaste
liefhebber prachtig in zijn schoonheid. Maurice van der Heijden
