MELKWEG, Amsterdam
22 november 2009
Hoewel Typhoon en New Cool Collective al vaker een podium deelden, is de nieuwsgierigheid naar deze eerste ‘officiële’ samenwerking groot. Over media-aandacht hadden de rapper en de jazzers ook al niet te klagen deze week, en in de grote zaal van de Melkweg is het dan ook ‘gezellig druk’ bij de release van de Chocolade EP.
Het is de grote vraag wat deze samenwerking gaat opleveren. De meeste
jazz-rap coöperaties die ik tot nu toe zag liepen uit op shows met
om-en-om shine-momenten, zonder dat de twee stijlen werkelijk
samensmelten tot een geheel. Knutselaars als RJD2 en Madlib laten zien
dat het mogelijk moet zijn, maar dergelijke initiatieven blijven live
te vaak steken in de ideeënfase.
{mosimage}Een andere vraag is hoe Ty en Benjamin Herman de besturing van het
schip tot uitvoering gaan brengen, want met twee kapiteins wil dat nog
wel eens op de klippen lopen. Het valt gelukkig mee: Herman heeft
netjes een stapje terug gedaan. Typhoon is in zijn paarse trui het
stralende middelpunt tussen het stijlvol in pak gestoken jazznonet.
Het samenspel tussen de band en de rapper klinkt tijdens de eerste
nummers al zeker niet onaardig. Ty voelt aan dat hij zijn raps niet op
dezelfde manier moet laten klinken als tijdens een ‘normale’ show en
brengt er meer melodie in aan, waardoor er al een beetje een geheel
ontstaat. Ik raak echter pas werkelijk overtuigd wanneer beide
stromingen samenvloeien tijdens het geweldige Naamval. Herman en de
zijnen krijgen hier meer ruimte om zich te laten horen, en dat wordt
volop benut met een heerlijk potje freejazz en escapistische
soundscapes die in de ECM-catalogus niet zouden misstaan. Het
instrumentale bed ligt gespreid voor de krachtige spoken word verzen
van Typhoon. Of is het nu andersom? Geen van beide dus, of allebei, net
hoe je het bekijkt. Hier is sprake van de chemische verbinding waarop
gehoopt werd.
{mosimage}Typhoon zou Typhoon niet zijn als hij niet een stel van zijn Zwolse
vrienden mee had genomen. De familie De Randamie is compleet, en ook
Rico en Sticks verschijnen voor een paar songs op het podium. “Ik weet,
er zijn hier ook jazzmensen, maar jullie kunnen ook wel springen toch?”
schreeuwt Typhoon voordat de zaal inderdaad op en neer deinst. Zo lijkt
het bijna op een hiphopfeestje af te stevenen, maar over het algemeen
blijft het optreden de balans behouden, mede dankzij de bijdragen van
zangeres Giovanca. Tijdens Licht Uit is er wederom een moment waarbij
je niet weet of je nou naar een jazzconcert of een hiphopshow staat te
kijken, en daarmee bereikt de samenwerking precies het doel dat beoogd
werd. Het publiek had dat trouwens al lang door, want hoewel er zowel
scheve pet/wijde broektypes als designbril/colbertdragers rondlopen, is
het merendeel van het publiek net zo cross-over als de muziek die
klinkt.
Het afsluitende Bumaye lijkt jaren geleden gemáákt te zijn voor deze
samenwerking en is de kroon op een prachtavond, waarop Typhoon en NCC
op de valreep al die andere supergroepen van 2009 doen verbleken. Klaas
Knooihuizen
Foto’s Melkweg: Klaas Leegwater
