{mosimage}ARENBERGSCHOUWBURG Antwerpen
22 november 2009
Voor het eerst was er ook een editie van het festival Crossing Border in Antwerpen. Zo kon men in de koekenstad meeprofiteren van het stevige programma dat hetzelfde weekend in Den Haag aangeboden werd. We nestelen ons in het pluche van de theaterzaal voor The Low Anthem.
Hun ultrafragiele openingsnummer wordt verstoord door het stevigere werk van Mumford & Sons, die iets verderop aan hun set bezig zijn. Jammer.
Ook heeft de contrabassist te kampen met een technisch mankement
tijdens zijn gepassioneerde solo. Nog eens jammer. Genoeg gezeken: al
met al brengt de folkband uit Providence, USA een prima set te berde.
De bandleden wisselen voor elk nummer van instrument en zanger Bet Knox
Miller zit of staat zodoende bij elk nummer weer op een andere plaats
op het podium.
Even later is het tijd voor het meest verbluffende optreden van de dag:
dat van Patrick Watson (foto). De man staat bekend om zijn prachtige stem,
beeldende muziek en speelse performance met zijn band Wooden Arms. Met
violistes, een celliste, een gitarist, drummer en een bassist en verder
nog een arsenaal aan curieuze instrumenten brengt hij je moeiteloos in
vervoering.
Steve Earle skippen we even om adem te happen voor de andere topband
aantreedt: The Monsters of Folk. We hoppen nog snel langs het podium
waar Stephen Malkmus staat te spelen. Zijn solo-performance is erg
naakt, met alleen zijn gitaar en zijn kenmerkende
soms-ietwat-uit-de-toon-schietende stem. Het is niet druk voor het
podium en er wordt zelfs flink door de muziek gebabbeld. Het is ook
eerlijk gezegd geen ontzettend indrukwekkend optreden.
Voor de theaterzaal staan al veel mensen te drommen. Ze willen naar
binnen voor The Monsters of Folk, maar de zaal zit al zo goed als vol.
Gelukkig kunnen we nog binnen. The Monsters zijn Jim James, Mike Mogis,
Conor Oberst and M. Ward, folkhelden van de bovenste plank. In hun
collectief brengen ze echter een meer swingende, op Americana en pop à
la Curtis Mayfield en Roy Orbison gestoelde sound. Maar liefst 2,5 uur
wisselen de muzikanten elkaar af of spelen samen in verschillende
combinaties. Erg gaaf.
Ondertussen staat in the Continental Upstairs Laura Marling voor een
heel klein publiek te spelen: er staat zo’n 20 man toe te kijken. Ze
lijkt er wat door aangedaan, maar haar spel heeft daar niet onder te
lijden. Sterker nog: als de kleine blondine haar strot opentrekt weet
je even niet wat je overkomt. Zo’n prachtig puur, bluesy geluid, een
stem als een klok. Volgend jaar graag op een iets prominentere plek op
het festival aub! Tot slot gaan we met de laatste pint staan swingen
bij Madensuyu, die in The Red Eyed Fly hun typische, lekker massieve
noise ten gehore brengen. Tot volgend jaar: Antwerpen ziet u graag,
Crossing Border! Saskia Videler
Foto: Aya Braem
