TIVOLI / DE HELLING, Utrecht
29 november 2009
Een festival als Le Guess Who?, waar experimentele acts uit genres van wereldmuziek tot noise samenkomen, kan zich geen betere afsluiter wensen dan Patrick Watson & the Wooden Arms. In een intieme setting kwam Patricks fantastische stemgeluid geheel tot zijn recht.
Met zijn humor en sympathieke uitstraling zorgde hij er zondag voor dat
het publiek in Tivoli na afloop niets anders kon doen dan heel hard
applaudisseren.
De Canadees Patrick Watson wordt meer dan eens vergeleken met Jeff Buckley. Qua stemgeluid gaat die vergelijking wel op, maar zijn muziek heeft verder weinig met de te vroeg overleden Amerikaan te maken. De Canadees speelt in zijn nummers met emoties. Liedjes klinken lief en onschuldig, maar tegelijkertijd ook onheilspellend en duister.
Tussen de nummers door maakt Patrick constant grappen. Eenmaal doet hij dit ook tijdens een nummer zelf: Terwijl hij op zijn piano speelt, valt er hoorbaar iets van de bar. Vrijwel direct roept Patrick: “Auch!” Het is het soort humor waar een artiest het publiek mee op zijn hand krijgt.
Al na minder dan een uur verlaat de band het podium. De verbazing is vervolgens groot als Patrick met op zijn rug een vreemde constructie, waarop megafoons zijn gemonteerd, de menigte in loopt. Nadat hij een nummer door de megafoons heeft gezongen, is het publiek muisstil als hij geheel onversterkt tussen het publiek met zijn gitarist een liedje inzet. Een origineel sluitstuk van een subliem concert.
Na Patrick Watson zijn de herinneringen van de acts die eerder op de avond speelden bijna vervaagd. In het geval van de punkband Wavves is dat niet zo vreemd. In de Ekko spelen ze een kwartier korter dan aangegeven. Ook de set zelf getuigt van weinig spontaniteit. De nummers worden er in een recordtempo door heen gejaagd en echt strak is het allemaal ook niet. Van een band met een dergelijke reputatie mag je toch meer verwachten. Beetje jammer jongens!
Een stuk beter is Aa, spreek uit als Big A Little A. Deze gasten zetten in Ekko met drums en synthesizers een sfeervolle bak herrie neer. Stel dat er op Mars ook een Slagerij van Kampen bestaat, dan klinkt die waarschijnlijk ongeveer zoals Aa.
Doordat er dit jaar niet alleen acts uit Canada meededen, was Le Geuss Who in alle opzichten mogelijk nog verrassender en spannender dan voorheen. Voeg daarbij het overtuigende sluitstuk van Patrick Watson en je kunt concluderen dat Le Guess Who? 2009 een meer dan geslaagde editie is.
tekst Milo Lambers
