PARADISO, Amsterdam
27 november 2009
De donkere, vaak melancholische indienoir van The Black Heart Procession roept op plaat altijd beelden op van donkere, rokerige kroegen laat op de avond ergens aan de b-kant van de samenleving. Het is dus wennen als we op vrijdagavond al om zeven uur stipt in de kleine zaal van Paradiso de Amerikaanse groep van start zien gaan. Met de piepers en de groenten nog warm in de maag is het vervolgens even lastig om in de juiste stemming te komen.
De groep rond het duo Pall Jenkins en Tobias Nathaniel bracht eerder dit jaar het uitstekende Six uit. Daar ligt vanavond vanzelfsprekend de nadruk op, maar het vijftal wisselt het uitstekend af met ouder materiaal. Het tempo ligt over het algemeen laag en de verschillende nummers worden uitermate mooi opgevuld middels onder andere piano en viool. De sfeer van de liedjes is donker; Gebroken harten, zelfmoord, de duivel… Het zijn slechts enkele thema’s die – afzonderlijk – een plek krijgen in de uitermate sfeervolle tracks. Die sfeer wordt passend doorbroken door frontman Jenkins die tussendoor wat grapt over een vervelend slaapgebrek en het smokkelen van drugs. Behalve zijn luchtige opmerkingen kent de set ook een prima opbouw; net wanneer je denkt dat de zwaarmoedigheid teveel wordt, zet men het zwoele Tropics Of Love in, dat met het speelse Zuid-Amerikaans-achtige ritme losser en aanstekelijker klinkt. We zouden het bijna sexy noemen, ware het niet dat Jenkins daarvoor net iets teveel oogt als een desperado uit Ruigoord. Tijdens de mooie toegift komt middels Outside The Glass ook de zingende zaag nog even tevoorschijn, waarna ook het grillige, koortsachtige Suicide nog een fraai hoogtepunt vormt. Je staat met het klamme zweet in de handen, maar toch, het kippenvel blijft uit. Ligt het aan de verwarming die vrij hoog staat afgesteld in Paradiso of toch aan dat vroege tijdstip? Aan The Black Heart Procession lag het in ieder geval niet. tekst Miguel Thannhauser
