KLOKGEBOUW, Eindhoven
29 november 2009
Kunnen we dit eigenlijk nog wel een tour noemen? Het moet wel, aangezien zeven van de bands samen heel Europa doorkruisen. Verder toont en voelt de Persistence Tour dit jaar meer aan als een festival. Een heuse markt, een grote eetzaal, merchstandjes van de bands en twee enorme podia bevinden zich vandaag in het Klokgebouw in Eindhoven. Daarbij wordt de Nederlandse editie nog aangevuld met vijf bands.
De line-up van de Persistence Tour staat vol met veteranen van zowel laatstgenoemde als van zijn voorganger: de Eastpak Resistance Tour. Ignite, Biohazard, Napalm Death, Born From Pain, Evergreen Terrace, Death By Stereo, Walls Of Jericho, Agnostic Front en No Turning Back; Zij hebben allemaal al eerder geproefd van Europa’s grootste hardcore Tours. Vandaag staan ook Gama Bomb, Last Mile en Folsom op de lijst.
De laatste van deze waslijst mag al om drie uur ’s middags starten. Een uur na openingstijd heeft Folsom twintig minuten speeltijd. De band speelt maar voor een handjevol mensen, want na tien minuten staat de volgende band al te wachten op het andere podium. Voor relatief goede hardcore een erg lage opkomst.
Ergens is dat ook wel te begrijpen. Het Brabantse No Turning Back staat op het hoofdpodium voor een volle zaal. Zanger Martijn heeft nog altijd veel affiniteit met het ‘boerenvolk’ uit Brabant, en vindt de zes meter tussen het podium en zijn publiek dan ook niets. Terwijl hij dus voor op de hekken staat, zingen fans uit volle borst mee met onder andere I Owe You Nothing.
Ook na No Turning Back loopt het niet echt vol in de andere zaal. Last Mile valt op het laatste moment in voor Crushing Caspars, maar heeft hetzelfde probleem als Folsom. Kwaliteit heeft de band zeker, maar er is bijna niemand die ernaar omkijkt.
Walls Of Jericho ligt beter in de smaak bij het gros. Zangeres Candice Kucsulain heeft het nodige gescheld en getier nodig om het publiek op te zwepen in een wederom volle zaal. De snelle metalcore met de nodige breakdowns doet het vooral goed bij de jongere generatie. Met een nieuw album in het vooruitzicht komen er ook wat nieuwe nummers voorbij, maar ook WOJ moet na een half uur afscheid nemen.
Wat Gama Bomb hier vanavond doet, is nog steeds een raadsel. De Ierse thrash metalband was misschien in de buurt, maar past totaal niet in de line-up. Niet erg verbazend dat hier dus ook maar weinig mensen staan.
Agnostic Front is na 27 jaar nog steeds populair en springlevend. Verschillende leeftijdsgroepen zingen voluit mee met For My Family, Black And Blue en het blije Gotta Go. Vinnie Stigma en Roger Miret, de originele leden van de New Yorkse formatie, staan nog altijd vol energie op het podium en geven vanavond ook weer alles.
Als vierde band op het ‘kleine’ podium lukt het Death By Stereo dan eindelijk om de zaal grotendeels te vullen. Een nieuw album, grote tour: DBS gaat helemaal los. Humor gaat er ook in als Efram Schulz het gitaarspel van Dan Palmer belachelijk maakt: ‘Hij speelt alleen goed als hij bier heeft!’ Als extraatje wordt Emo Halocaust aan de setlist toegevoegd, de ghosttrack van Death Is My Only Friend. Toch speelt de band vooral oude nummers, met als afsluiter Wasted Words.
Tijdens het grof geschut van Napalm Death gaat vooral de oude garde los. Het is ook de enige band op de Wreckers Stage waarbij de zaal niet vol staat. Veel mensen zijn aan het eten, of staan gezellig wat te praten in de andere zaal, wachtend op de volgende band.
Twee jaar geleden stonden ze er al, vandaag doen ze het gemakkelijk over. Ook nu weer heeft Evergreen Terrace een nieuw album, maar speelt hiervan maar twee nummers. De cover van Mad World wordt net als het eigen werk uitstekend ontvangen. Frontman Andrew Carey springt zonder moeite vanaf het podium drie meter naar voren op de hekken om het publiek mee te laten zingen. Na Chaney Can’t Quite Riff Like Helmet’s Page Hamilton laat de melodieuze metalcore band de zaal achter voor Biohazard.
Alle bands wachten nu rustig tot iedereen naar de andere zaal heeft kunnen lopen voor ze beginnen. Biohazard heeft niets te klagen, want er staan duizenden mensen te wachten op ‘die goede oude tijd’. Er worden veel oude nummers gespeeld, en het publiek schijnt niets anders te willen. Zanger/bassist Evan Seinfeld lijkt er net zo over te denken, en speelt samen met zijn kameraden Pantera – Mouth Of War als eerbetoon aan Dimebag Darrell. Gelukkig leeft de band niet helemaal in het verleden, aangezien er plannen zijn voor een nieuw album.
Nog een toevoeging van de Nederlandse editie is het ‘gewoon Nederlandse’ Born From Pain. De groep wil zijn nationaliteit niet verloochenen, maar na tientallen keren ‘Kom op, Eindhoven!’ wordt Rob Franssen toch wel een tikkeltje irritant. Desondanks speelt de band erg strak en heeft Born From Pain het publiek op de hand. The New Hate wordt volop meegezongen, en als Behind Enemy Lines wordt ingeleid komt er ook een enorme circle pit. De show mag dan goed zijn, het is tijd dat de band met iets nieuws komt.
Dat geldt ook voor Ignite, de afsluiter van de avond. Drie jaar geleden kwam Our Darkest Days uit, en nog steeds teert de band op het succes van die plaat. Na de intro van Our Darkest Days knalt Poverty For All meteen de zaal in. Zoli Teglas heeft, zoals vaker, last van zijn stem, maar dat belemmert hem niet om een set van ruim vijftien nummers te zingen. Een mix van de albums komt voorbij. Zo staan Veteran en Run tussen Judgement Day, Let It Burn en Taken Away. De band komt strak op, speelt strak, en eindigt strak met een (semi-)akoestische versie van Live For Better Days, gevolgd door Sunday Bloody Sunday, Know Your History en – natuurlijk – Bleeding.
Dit jaar is een hele dag uitgetrokken voor de Persistence Tour. In combinatie met Speedfeest is het niet langer gewoon een tour, maar kan het worden beschouwd als een volwaardig festival. Het Klokgebouw is een perfecte locatie hiervoor, maar blijft Persistence op deze manier wel hardcore? Tekst: Ian Schram; foto’s Pascal Elbers
