MAASSILO, Rotterdam
5 december 2009
Terwijl Sinterklaas en zijn Pieten de Rotterdamse regen trotseren om zoete kindertjes van dure cadeautjes te voorzien, trekt het avontuurlijkste volk van de havenstad naar de Maassilo, alwaar de tiende editie van Bazar Curieux plaats vindt.
Industrieel, onaf, hard en mysterieus. Die woorden slaan niet alleen op
de prachtige locatie, maar ook op de programmering van het festival.
Een beter toneel dan de Maassilo kan Bazar Curieux zich dan ook niet
wensen. Er worden gidstochten aangeboden, maar het programma voorziet
helaas niet in een geschikt gat om op de aanbieding in te gaan.
A Mountain Of One heeft de eer om de avond te openen. Het Londense
quintet verzorgt een afwisselende mix van pop, prog, post-rock en
psychedelica. Tijdens de hardere stukken is de band op zijn best, maar
het optreden is te grijs om meer dan het label ‘aardig’ opgeplakt te
krijgen.
Het IJslandse Múm is wat dat betreft een stuk bonter. De temperatuur in
de voormalige graansilo moet het gezelschap alvast op z’n gemak
stellen: het is er behoorlijk fris. Compleet met trombone, trompet en
viool brengen de Noord-Europeanen sferische pop, zoals we dat al meer
dan tien jaar van ze gewend zijn. De meer ingetogen nummers vervliegen
helaas in de grote ruimte, maar de met plezier gebrachte melancholie
komt goed over.
Neon Indian is het nieuwe project van de Texaan Alan Palomo, die eerder
onder de naam VEGA zijn platen uitbracht. De synthpop van het
debuutalbum Psychic Chasms wordt vanavond met live-band gebracht, en
dat is niet alleen goed voor een lach op het gezicht, maar ook voor de
eerste voetjes van de vloer.
In de Main Hall is het inmiddels tijd voor BEAK>, het nieuwe project van
Geoff Barrow (Portishead). Met simpele rondo’s weet hij, bijgestaan
door zijn Bristolse vrienden Billy Fuller en Matt Williams, telkens
minutenlang te boeien. De genuanceerde variaties zorgen ervoor dat de
op de loer liggende verveling omslaat in een trancy gemoedstoestand.
Een eerste hoogtepunt.
De Basement is de hele nacht gereserveerd voor Lowriders en Randy
Barracuda. De techno is uitermate geschikt om even op te warmen, en
terloops ook nog wat aan de conditie te doen.
Julian Casablancas moet voor veel bezoekers het hoogtepunt van de avond
worden. Bij onze collega’s van OOR werd zijn debuutplaat met The
Strokes tot beste plaat van het decennium gekozen, en ook zijn recent
verschenen soloplaat Phrazes For The Young werd goed ontvangen. Het is
dan ook vreselijk jammer dat de zang van Casablancas volledig verloren gaat in
de mix, terwijl het geluid gedurende de rest van de avond juist
behoorlijk goed is. De in een sjofel leren jackie gestoken zanger lijkt
er toch al niet echt veel zin in te hebben. Is het de kater van het
Paradiso optreden de dag ervoor, waar hij behoorlijk beschonken schijnt
te zijn geweest? Of mist hij zijn Strokes collega’s? Hoe het ook zij,
vanavond komt er niet uit wat er in zit en dat is een flinke
teleurstelling.
Where Were You When It Happened? van Monotonix kon mij persoonlijk niet
echt bekoren, maar Bazar Curieux blijkt een perfect podium te zijn voor
de Israëlische hobbits. Hoewel, podium… De heren installeren hun
equipement midden op de dansvloer, wat direct een gevoel van
saamhorigheid oproept. Het grote nadeel van deze aanpak is natuurlijk
dat bijna niemand de show kan zien, maar daar wordt wat op gevonden.
Met krukje en al wordt de drummer boven het publiek uitgetild, en zijn
trommels kennen hetzelfde lot. Vervolgens vliegt de band van
geluidstafel naar bar en weer terug, wat een flinke portie sensatie
oplevert. De vuige garagepunk is ondergeschikt aan de show, maar daarom
zeker niet beroerd.
Afsluiter van de avond is het Major Lazer Soundsytem. De incompetente
mc is een soort futuristische Karl Noten, waarbij de bejaarde
ochtendgymnastiekers vanavond door een half bezopen Rotterdamse crowd
zijn vervangen. De schaars geklede dames op het podium zijn eerder
lachwekkend dan geil en de techno van man-achter-dit-alles, producer
Diplo, is niet half zo subtiel als de muziek die hij onder eigen naam
maakt. Het publiek zet echter alle vraagtekens opzij en laat zich
helemaal meeslepen in de stampende bassen die vanaf het podium komen.
Muzikaal gezien is het waardeloos, maar voor het moment voldoet het
eigenlijk uitstekend. Zo eindigt een avontuurlijke avond in
schaamteloos doch prettig vermaak. Klaas Knooihuizen
