VOORUIT, Gent
6 december 2009
Veel concerten op Belgische bodem en een wat mindere laatste plaat zorgden ervoor dat het The Mars Volta optreden van 6 december de geschiedenis ingaat als het eerste Belgische concert dat niet uitverkocht raakte. Het is er nochtans niet aan te merken: het balkon zit mooi vol en vooraan is het drummen voor een plekje.
Net zoals bij de laatste passage is er geen plaats voor een
voorprogramma. Op klokslag half negen weerklinken de noten van Ennio
Morricone’s Fistfull Of Dollars, een intro dat na wat buzz overgaat in
het duo Son Et Lumiere/Inertiatic ESP. Zonder stoppen wordt overgegaan
in Cotopaxi, het kortste en krachtigste nummer van de nieuwste plaat
Octahedron en zonder twijfel een nieuwe vaste waarde in elk toekomstig
TMV-concert.
Een eerste climax wordt bereikt met L’Via L’Viaquez. De eerste Spaanse
woorden kleuren de tot dan nog vale stem van zanger Cedric. Om die stem
warm te houden, laat hij trouwens tijdens één concert zo’n
vijfentwintig tassen thee aanvoeren, die elk op maximaal één sip worden
getrakteerd. Of zou het een warm energiedrankje zijn? Stilstaan blijkt
Cedric namelijk nog steeds moeilijk te liggen. In tegenstelling tot duracell
endorsed Cedric heeft Omar wat aan energie ingeboet. Al kan dat ook
zijn omdat de man zijn zicht het niet meer toelaat om uit zijn veilige
vierkante meter te treden. Maar al te vaak moeten we bij zijn blikken
denken aan de gitaristenversie van Stevie Wonder.
Bij TMV duren de dingen lang. Dat gaat ook op voor technische
problemen. Halverwege schort er iets aan één van de talrijke pedalen in
Omars opstelling en zijn guitar-tech heeft behoorlijk wat tijd nodig om
in zijn stomp boxes for dummies de juiste oplossing te vinden.
Ondertussen moet Omar zich maar aanpassen aan de beperkingen, hetgeen
meer dan eens leidt tot een schaterlachende bassist en toetsenist.
Temeer omdat Cedric de woorden ‘Since we’ve been wrong’ blijft
herhalen. Nieuwkomer Dave Elitch, die nog maar net de stokken overnam
van de zonder uitleg verdwenen Thomas Pridgen, voelt zich al helemaal
thuis in het speelse karakter van de band. Al moet iemand hem toch
duidelijk maken dat met drumstokken smijten net iets anders is dan met
plectrums gooien. Dat komt toch anders aan. tekst Ioan Kaes foto’s Ulrike Biets
Gent 2009 werd een concert van twee volle uren waarin nog klassiekers
als Miranda That Ghost Just Isn’t Holy Anymore en Viscera Eyes aan bod
kwamen en dat een einde vond in Roulette Dares. Zie hier de volledige
setlist:
01 – Son et Lumiere
02 – Inertiatic ESP
03 – Cotopaxi
04 – L’Via L’Viaquez
05 – Goliath
06 – Eriatarka
07 – Since We’ve Been Wrong
08 – Cicatriz
19 – Halo Of Nembutals
10 – Miranda That Ghost Just Isn’t Holy Anymore
11 – Teflon
12 – Viscera Eyes
13 – The Widow
14 – Roulette Dares (The Haunt Of)
