013, Tilburg
7 december 2009
Dat het optreden van The Mars Volta van maart 2008 in 013 van buitenaards niveau was, dat zal vrijwel elke bezoeker nog altijd beamen. Of diezelfde klasse vanavond wordt behaald is de vraag, want de missie van onze broeders uit El Paso zal bij voorbaat vrijwel onmogelijk worden. Dat zullen meer mensen gedacht hebben, want het concert van vanavond is, in tegenstelling tot vorig jaar, niet uitverkocht.
Met de nieuwe drummer Dave Elitch aan boord knalt het zestal direct uit
de startblokken met Son Et Lumiere en Inertiatic ESP van het debuut
De-Loused In The Comatorium. Het valt direct op dat Dave een erg
straight forward drummer is, het type voor een spartaanse rock band.
Aangezien The Mars Volta flink wat latin invloeden heeft en graag
improviseert op het podium, past zijn stijl toch een stuk minder bij de
band dan die van voorganger Thomas Pridgen.
Het valt ook direct op dat Cedric Bixler-Zavala niet optimaal bij stem
is. Hij houdt zich in en haalt niet alle noten. Wat dat betreft is het
komisch om te zien hoe vaak de roadie met een verse bak koffie (of was
het thee, red.) het podium oploopt zodat Cedric zijn stembanden kan
blijven verwennen. Dirigent Omar Rodríguez-López manouvreert zich
gelukkig wel speels door de set. Het is een genot om te zien hoe
gemakkelijk hij de ene na de andere solo of briljante gitaar riff uit
zijn mouw schut.
Op de momenten dat The Mars Volta uit zijn voegen barst is het een lust
voor het oog hoe de zes heren opgaan in hun eigen kunnen. Het beste
voorbeeld is keyboardist Isaiah Randolph Owens, die bijna van zijn
stoel afdondert tijdens de climax van een jamgedeelte. De verhouding
liedjes en improvisatie is net als vorige keer precies goed,
herkenbaarheid wordt afgewisseld met verrassing en herhalende
akkoorden. Als rustpunten worden Since We’ve Been Wrong van het laatste
album Octahedron en L’Via L’Viaquez van Frances the Mute gebruikt in de
set. Kortom: alle facetten van het eigenzinnige sextet komen aan bod.
De twee uur durende set is dan ook weer fantastisch, een professionele
band als The Mars Volta speelt immers elke avond op hoog niveau. Toch
wordt de genialiteit van vorig jaar nooit bereikt, daarvoor is de show
te gewoontjes. Werd er vorig jaar een hogere macht opgeroepen die
vanavond afwezig was? We zullen het nooit weten. Feit blijft dat de
euforie na afsluiter Roulette Dares (The Haunt Of) een stuk minder is
dan de vorige keer. Maurice van der Heijden
