MELKWEG, Amsterdam
9 december 2009
Een bezoek aan het concert dat The Raveonettes in de Melkweg geeft, lijkt erg op een bezoek aan de sauna. Bij tijd en wijle is de temperatuur goed, maar soms stijgt ze tot benauwende hoogte. Het Deense duo, bestaande uit Sune Rose Wagner en Sharin Foo, beginnen overdonderend, met twee gelegenheidsbegeleiders op bas en drums.
Het volume staat vanavond veel te hoog, het geluid is ronduit slecht en geen
enkele toon is terug te brengen naar het bijbehorende instrument. Het
is chaos in de sauna. Het publiek vraagt zich af waar het terecht is
gekomen; de stoom staat tot de lippen. Het duurt een vier of vijftal
nummers voordat de band zich eindelijk hervonden heeft.
Pas dan is het mogelijk om behoorlijk adem te halen en de ogen weer te
openen. De saunadeuren gaan even open en dat geeft iedereen de
gelegenheid om zich even te ontspannen in het verwikkende koudwaterbad:
Wagner en Foo zingen twee ingetogen nummers, zonder begeleiding van de
rest van de band.
Vanaf dit moment is de show pas echt op stoom. Niet zo benauwend als in
het begin, maar op een bijna helende manier. Hoe de sfeer en kwaliteit
gedurende één concert zó kunnen omslaan, is verbazingwekkend. De band
heeft er meteen meer plezier in, wanneer men hoort dat de noise vele
malen beter klinkt dan tijdens het begin van de show. De laatste
twintig minuten is het zweten en alle zorgen vergeten, daar zorgen de
roze, blauwe en schel witte stroboscooplampen wel voor. Plus natuurlijk
de band die zichzelf gedurende een uur helemaal heropstart en er toch
nog een voldoende uit weet te slepen. Koen Verhelst
