PARADISO, Amsterdam
12 december 2009
De zes finalisten van in de Hiphop finale van de Grote Prijs van Nederland hebben stuk voor stuk een flinke schare fans meegebracht. Met acts uit Rotterdam, Amsterdam, Alphen aan den Rijn, Breda en twee keer Groningen kan je gerust stellen dat hiphop in het hele land ‘aan’ is. Toch lijken de meeste mensen vooral voor hun eigen helden te zijn gekomen. Na elk optreden wordt de pit vernieuwd, terwijl de rest van het publiek achter in de zaal of in de lobby rustig wacht tot hun favoriet mag shinen.
Het gebeurt me regelmatig dat ik door een stelletje jonge schoolgangers
omver wordt geblazen. Dit zijn echter meestal punkers of songwriters:
binnen de hiphop lijk je op z’n minst volwassen te moeten zijn om
indruk te kunnen maken. Fotosynthese vormt hierop een uitzondering. Met
zijn zestien jaar is hij de jongste finalist ooit, maar zijn show is
bepaald niet kinderachtig. De mc weet het publiek goed te bespelen en
alles wat hij doet komt geloofwaardig over. Een winnaar is het (nog)
niet, maar als je op deze leeftijd al zoveel laat zien, schept dat
grote verwachtingen voor de nabije toekomst.
Ook Tastic weet te bekoren. Hij krijgt zijn eigen crowd met gemak op
zijn hand, en ook elders in de zaal zorgt hij voor een glimlach. Tastic
heeft een goede podiumuitstraling en stuurt met zijn aanstekelijke
glimlacht een positieve vibe de zaal in. Vooral tijdens zijn
staccato-raps maakt hij diepe indruk. In een ver verleden won
stadgenoot Brainpower de Grote Prijs. Dat huzarenstukje weet Tastic
niet te herhalen, maar dat hij – als grote onbekende – vanuit het niets
de finale haalde is genoeg reden om deze man in de gaten te blijven
houden.
De origineelste act van de avond is het Groningse Dope D.O.D. Goed, qua
stijl is er duidelijk leentjebuur gespeeld bij Amerikaanse hardcore
crews als Cypress Hill en House Of Pain, maar zo overtuigend als Dope
D.O.D. dat neerzet heb ik het in Nederland nog niet gezien. De show is
de krachtigste van de avond en de agressie is puur en op een positieve
manier aanstekelijk. De drie mc’s zijn bovendien uitstekend op elkaar
ingespeeld en onderscheiden zich niet alleen qua rapstijl van elkaar,
maar ook qua kapsels. Zo is het ook nog eens indrukwekkend om naar te
kijken, al lijkt een kijkwijzer waarschuwing van minimaal 18+ mij op
z’n plaats.
Waar Osdorp Posse tot ongeveer een decennium geleden nog moest
uitleggen waarom ze in vredesnaam in het Nederlands rapten, lijkt het
na het breken van die lans plots not-done om het in het Engels te doen.
Ter illustratie: Skiggy Rapz was in 2003 de laatste Engelstalige
winnaar van de Grote Prijs. Na Dope D.O.D. is Unknowneye de tweede act
die bewijst dat je niet Nederlandstalig hoeft te zijn om jezelf in de
spotlights te spelen. Met een relaxte flow, die soms doet denken aan
zijn mede-Rotterdammer GMB, zorgt Unknowneye ervoor dat we eventjes tot
rust kunnen komen. Een backup die ook nog eens kan zingen voegt veel
toe. Als er naar het eind van de set toe steeds meer gas wordt gegeven,
ontstaat er toch nog een pit, waarmee de show van Unknowneye zonder
meer het afwisselends is.
Jaren geleden was er in Groningen sprake van een tot bloei komende
hiphopscene. Onder aanvoering van Mass Of Critics kwam hiphop tot leven
in wat traditioneel een rockstad was. Het heeft er de afgelopen tijd
flink lopen vonken en inmiddels staat Groningen in de fik. De
belangrijkste brandhaard heet Kraantje Pappie en hij is vooraf één van
de grootste favorieten voor de winst vanavond. Vanwege de nodige
zelfspot en (gespeelde?) zelfoverschatting zal niet iedereen vallen
voor de Groninger en aan het begin lijkt De Kraan zelfs een beetje
ongeïnteresseerd, maar naarmate de show vordert wordt de status van
grote belofte meer dan waar gemaakt. Met name de één-op-één met zijn
backup Blackfox is erg sterk.
Is het na vijf acts nog ongewis wie er met de cup met de grote oren
naar huis mag, Dret & Krulle maakt aan alle illusies van de overige
finalisten prompt een einde. Het duo uit Amsterdam Zuid-Oost is de
enige act die vanavond niet alleen het eigen publiek maar de hele zaal
mee krijgt. De show is pienter, energiek en dynamisch en de twee vullen
elkaar uitstekend aan. Met Verder hebben ze bovendien een hit in huis,
waarvan het publiek het refrein al moeiteloos mee zingt. De kaarten
zijn geschud, na de winst van M.O. & Brakko in 2008 blijft de prijs
nog een jaartje in de Bijlmer. Daar was vanavond geen speld tussen te
krijgen. Klaas Knooihuizen
