(CONSPIRACY/ KONKURRENT) Toch handig als artiesten een titel aan een album geven die perfect de muziek omschrijft. Het Japanse Mono maakt op zijn laatste album inderdaad hymnen, odes aan hogere machten. De gitaarriffs klinken nog het meest alsof ze op de black metal-universiteit zijn geleerd, maar er is geen enkele hint naar duisternis en verder ook niet naar metal. Mono speelt gitaarsymfonieën waar Godspeed You Black Emperor ooit furore mee maakte, maar ze zetten alles nog vetter aan totdat met Everlastig Light grootse gebaren worden gemaakt waar Mahler, mocht hij honderd jaar later hebben geleefd, niet ontevreden over zou zijn geweest. Omar Muñoz Cremers
Advertentie
