Ik heb niets met supergroepen. Meestal leveren ze platen die te veel als een zielig compromis klinken tussen grote botsende muzikale ego’s. Bij Swan Lake, uit Canada, is dat niet het geval. De drie leden van deze superband, Dan Bejar, Spencer Krug en Carey Mercer, hebben hun sporen in de muziek dik verdiend als leden van aansprekende indiebands als Destroyer, The New Pornographers, Sunset Rubdown, Frog Eyes, Blackout Beach en Wolf Parade. Enemy Mine is bepaald niet toegankelijk. Je moet er even je best voor doen, maar daar krijg je iets voor terug. Want Swan Lake is een band vol overgave, dwingend, slepend, fascinerend en overtuigend. Met iets te veel bombast misschien, maar ook met intelligente teksten.
Het menselijk tekort overwint vaak op Enemy Mine. Niet voor niets
prijkt op de cover een rechtbanktekening. De cd kent veel afwisseling.
Soms klinkt het wat blikkerig, relaxed en bedacht als The Shins (Paper
Lace) dan is het weer opgefokt en compromisloos als Nick Cave of The
Gutter Twins. Songs die als gedichten worden gedeclameerd zijn mooi
omlijst door de even vreemde als goed bij de teksten passende
instrumentatie. Luister naar de hysterische koortsdroom die Spanish Gold
2044 heeft of het vreemde Peace en laat je overtuigen. Een song als
Hand Of Dusk klinkt opeens weer als David Bowie ten tijde van Hunky
Dory, inclusief piano en strijkers en een onsterfelijke, bijna
Chopin-achtige melodie. Anders, maar heel mooi. Intrigerend!
Intrigerend! Intrigerend! John Min
