(DOMINO/MUNICH) Lastig moment voor de onbetwiste meesters van de melancholieke technopop. Want hoe ga je verder na twee klassiekers te hebben geproduceerd? In plaats van radicaal het roer om te gooien hebben de twee heren gekozen voor het veiligere pad van de verfijning. Het begin is, zoals we mogen verwachten, fantastisch. Parallel Lines klinkt als jaren tachtig pop die er nooit was en Work als een subtiele Italo bewerking. Het zijn deze openingssalvo’s waar de rest van de plaat mee worstelt. De ballads in het middendeel zijn makkelijk te vergeten. Tegen het einde gloort er gelukkig weer hoop, ook voor volgende albums, dankzij enkele korte maar beeldschone ambient stukken. Omar Muñoz Cremers
Advertentie
