(ROADRUNNER) Mevrouw Lewis is terug en ditmaal zonder haar Licks. Als producer heeft ze Omar Rodriguez-Lopez achter de knoppen gezet. Even was ik bang voor moeilijke Pink Floyd-achtige songstructuren, maar die angst wordt niet bewaardheid. Na een kort intro vlamt Juliette als vanouds en met Noche Sin Fin trekt ze meteen alle rock-registers open. Er wordt iets gas terug genomen in het meer bluesrock georiënteerde Terra Incognita, om mij vervolgens met het wonderschone Hard Lovin’ Woman, met enkel gitaarbegeleiding, een waar kippenvelmoment te bezorgen. Juliette geeft dit onbekende land niet echt een duidelijke structuur en laveert van ingetogen naar de harde sound. Op Junkyard Heart zet ze nog eenmaal alle registers open om vervolgens heel klein en ingetogen te eindigen met Suicide Dive Bombers. Wilbert Stuifbergen
Juliette Lewis – Terra Incognita
Advertentie
Dit bericht is geplaatst in CD Recensies. Bookmark de permalink.











