{mosimage}(WARNER) Er zijn maar weinig bands die zo’n herkenbaar geluid hebben als Muse. Of het nou aan de hypnotiserende keyboard-partijen, de stuwende drum-ritmes of het karakteristieke, licht overslaande stemgeluid van Matt Bellamy ligt, de som der delen zorgt ervoor dat kenners zelfs bij een geblinddoekte luistertest al na tien seconden kunnen horen dat het om de nieuwe cd van het Britse drietal gaat.
Advertentie
The Resistance is de opvolger van Black Holes And Revelations uit 2006
en hoewel ook dit vijfde album klinkt als een flamboyante mengelmoes
van alternatieve rock, progressive en theatrale rockopera-invloeden
(een evolutie die zich stap voor stap heeft voltrokken) valt vooral op
dat Muse dit keer de zijpaden van zijn sound nadrukkelijk verder
uitdiept.
De songs zijn dynamischer en er is meer oog voor detail, waardoor de
band je nu niet alleen overdondert door zijn sonische overdadigheid, maar
je ook op subtiele wijze weet te imponeren. Zij die het trio voorheen
te pathetisch vonden, zullen ook nu niet over de streep getrokken worden,
maar liefhebbers merken dat Matt, Dominic en Chris een enorme
ontwikkeling hebben doorgemaakt. De eerste drie tracks (Uprising,
Resistance en Undisclosed Desires) zitten bijvoorbeeld boordevol met
ideeën, van ingenieuze bruggetjes tot catchy refreintjes, en kunnen
moeiteloos uitgroeien tot toekomstige stadion-favorieten. United States Of Eurasia is vervolgens zo grotesque dat je spontaan in de lach
schiet, maar het toont vooral aan dat Muse inmiddels een volstrekt
eigen koers vaart. Soms zijn de heren symfonisch en compleet over the top (kerk-orgels in Unnatural Selection, eindigen met een klassiek drieluik), soms beuken ze genadeloos (Mk Ultra) of schrijven ze songs met
pakkende pop-hooks. Uit welke hoek de wind ook waait: qua ambitie en
virtuositeit zijn de heren in het huidige muzikale klimaat
onovertroffen. Arnold Scheepmaker
