(UNIVERSAL) Het is bijna niet te geloven, maar het is echt waar: Backspacer is ongecompliceerd en opvallend rechttoe rechtaan. Wisten veel van Pearl Jams albums me de afgelopen jaren niet echt te boeien (te uitgesponnen, te middle of the road) de negende cd van de groep is enorm to the point. Serieus, wie had ooit gedacht dat de helft van de nieuwe songs minder dan drie minuten zou duren?
Die verandering doet de band in alle opzichten goed. Kijk, ze zullen
voor eeuwig twee lasten moeten dragen (Ten was een onovertrefbaar
debuut-album en ze waren de melancholieke lieverds, daar waar Nirvana
de ware grunge-revolutie belichaamde), maar als je de historie wegdenkt
en Backspacer sec onder de loep neemt hoor je een bezielde rockplaat
die je meerdere malen genadeloos weet te raken. Openingstracks als
Gonna See My Friend en Got Some klinken dus opvallend vitaal en
lichtvoetig, terwijl het hart van het album volstaat met een paar
gevoelige ballads (Just Breathe en toptrack Amongst The Waves). Eddie
Vedder zingt daarin nog steeds overduidelijk als Eddie Vedder, maar
overall klinkt de band geïnspireerder, kaler en daardoor raker. Bij
Unthought Known dreigt de groep voor het eerst toch weer teveel in
bekende patronen te vervallen, maar gelijk daarna voelt Supersonic
gelukkig fonkelfris door juist te kiezen voor aloude rock‘n’roll
rauwheid.
Eigenlijk had je het aan het opvallend experimentele cartoon-artwork al
kunnen zien: dit vijftal probeert een nieuwe fase in haar muzikale
loopbaan aan te snijden. Zichzelf blijven en toch de koers wijzigen. Op
een enkele net iets te dik aangezette emotionele snik van Eddie na (de
fans houden daar juist van) is dat prima gelukt. Arnold Scheepmaker
