cd, eigen beheer, myspace.com
Sander van Munster heeft met No Ninja Am I een compilatie samengesteld van zijn eigen nummers ter ere van zijn dertigste verjaardag. Een, zoals hij zelf zegt, ‘memorabele gebeurtenis’. In de bio wordt tevens verwezen naar citaten van Bette Midler en bij invloeden worden namen als Paul McCartney en John Frusciante genoemd.
Dit schept verwachtingen en daar schuilt uiteraard een gevaar in. Bij
de eerste beluistering van The Roaring Twenties blijkt Munster niet één
van de zovele pretentieuze singer/songwriters te zijn, maar een
muzikale duizendpoot met een bijzonder aangename stem en een schat aan
creativiteit. Dat laatste komt bijvoorbeeld tot uiting in een zelf
ontwikkelde, Engels-klinkende, taal. In muzikaal opzicht bevindt No
Ninja Am I zich in de lo-fi-sector maar dan gelinkt aan de popkant.
Na
een wel heel experimentele opener, Breathe (fuck&roll), komt No
Ninja Am I met tracks als 1969 en True Believer, die gemakkelijker in
het gehoor liggen. Hier wordt ontspannen gemusiceerd en gestoeid met
mooie arrangementen en melodieuze gitaar-partijen. De vocalen zijn
voorzien van de nodige effecten waarmee een lichtelijk psychedelische
sfeer wordt gecreëerd. Het wachten is nu op het album Times New
Romance, waarbij de invloed van McCartney’s krachtige popliedjes
hopelijk groter zal zijn dan die van Frusciante’s oeverloze
experimenteerdrift. Jeroen Bakker
