{mosimage}(MODULAR/UNIVERSAL) Een beetje raar is het wel. Wolfmother was ooit een trio, is nu een viertal en alleen frontman Andrew Stockdale is nog over van de oorspronkelijke line-up. De overige twee bandleden (Chris Ross en Myles Heskett) die met hem het gelijknamige debuut maakten zijn dus vertrokken, maar Stockdale weigerde de handdoek in de ring te gooien, ging op zoek en vond drie andere muzikanten. Een soort Axl Rose actie, maar dan van een veel sympathieker heerschap. Wellicht is dat ook de reden dat de Australische formatie behoorlijk anders is gaan klinken.
Cosmic Egg is namelijk nog nadrukkelijker dan voorheen geënt op stevige
stoner- en hardrock. Het album klinkt zo mogelijk nog psychedelischer
en diepgravender maar ook minder als het crossover snoepje van de week.
Oftewel: De novelty-factor is verdwenen. Daardoor is het goed mogelijk
dat de band nog geliefder raakt bij hun ‘core audience’ terwijl een
deel van de festivalgangers die Woman een vette hit vonden gaandeweg
misschien zullen afhaken.
Want hoewel Cosmic Egg volvet en overtuigend klinkt is het toch een
beduidend minder directe cd dan de voorganger. Maar laat dat je vooral
niet weerhouden, want met zestien songs in tweeënzeventig minuten, een
flinke dosis heerlijke gitaarriffs en die galmende, uiterst herkenbare
stem van Stockdale is het absoluut een epos om je volledig in te
verliezen. Arnold Scheepmaker
