No Surrender moest een spontane plaat worden. Daar zijn Dinand Woesthof en Dennis van Leeuwen, samen met de band waar ze sinds twee jaar mee spelen, in geslaagd. Maar, maar! Laat ik direct alle misverstanden uit de wereld helpen: kon je Kane voorheen niet waarderen, dan zal No Surrender daar niets aan veranderen. De nummers zijn nog steeds gericht op de massa: kort, simpel en vooral
zonder diepgang. Maak je ook geen illusies over de vocalen;
Dinand blijft Dinand, en daar moet je net van houden.
Het grootste verschil met het eerdere werk is dat Kane hier frisser en
vooral minder geforceerd klinkt. Je hoort een band die er lol in heeft.
Weinig toetsen, geen geknutsel met samples; gewoon toegankelijke
rocksongs die het bijna allemaal in zich hebben om een hit te worden.
Toch ontbreekt het No Surrender aan lef en pit. Ondanks de hoorbare
speelvreugde blijft het een wat laffe plaat. Het glazuur druipt van de
zoete refreintjes af, de nummers rocken nooit echt hard en verrassen
doet Kane al helemaal niet. Kane is eigenlijk net als een hamburger bij
de McDonalds: het hapt snel weg, maar geeft nooit een voldaan gevoel. Milo Lambers
