(PARLOPHONE/EMI) Na veel bombarie in de pers en nog veel meer op internet, is de complete Beatlescatalogus geremastered en wel verkrijgbaar, zowel los als in twee verschillende boxen: een stereo-set met digipacks en een mono-set met miniatuurhoesjes, inclusief binnenhoesjes en inlays.
Wars van alle verhalen en verhandelingen, draai ik de cd’s op mijn
consumentenspelertje op leeftijd over mijn afgeleefde boxen. Wat een
geluid! Op de nieuwe remasters hoor je, zelfs op minder hi-end spul,
wel degelijk verschillen met de cd-releases uit 1987: het klinkt
allemaal frisser, helderder, dynamischer en met vollere bassen. Al komt
dat laatste vooral doordat deze bij eerdere uitgaven flink waren
teruggeschroefd, omdat de oude pick-ups het niet aan konden.
Helaas heeft het remasteren ook nadelen: zo hoor je op Abbey Road
bijvoorbeeld veel duidelijker de toegevoegde geluidslagen, die destijds
minder opvielen vanwege de productionele standaard en doordat de
LP-groeven toch nog het één en ander verhulden. En sommige ‘fake
stereo’-versies zijn vervangen door de monoversies. Maar tot zover het
puriteinse.
Wat betreft de keuze tussen mono en stereo, is het toch vooral een
kwestie van smaak. De eerste zeven platen klinken in mono veel directer
en hebben, althans op mij, veel meer impact dan het rare, gesplitste
geluid van de ‘oude stereo’ versies. Sgt. Pepper is lastiger te beoordelen, omdat
beide versies zoveel te beluisteren hebben, naast de 102 (!)
mixverschillen. Stereo geeft hierbij wellicht toch een extra dimensie.
The Beatles is niet alleen muzikaal gezien de meest grillige, maar ook
geluidstechnisch: sommige nummers hebben meer impact in het
stereo-spectrum, terwijl anderen juist opbloeien bij het ‘to the point’
monowerk. De laatste drie albums kunnen niet vergeleken worden, want
die zijn alleen in stereo uitgebracht.
De singlesverzamelaars Past Masters/Mono Masters hebben op de tweede
schijf een van elkaar verschillende tracklisting, ook weer omdat
sommige singles nooit in mono zijn uitgebracht. Al bevat de mono-versie
dan weer een nooit eerder uitgebrachte EP uit 1969. De alleen bij de stereobox toegevoegde DVD bevat alle quicktimefilmpjes
met making ofs, die aan iedere cd afzonderlijk zijn torgevoegd. Ze zijn
aardig, maar na Anthology eigenlijk niet aanvullend. De remasters zijn
dat wel, want The Beatles hebben lang niet zo goed geklonken.
Leo Hoek van Dijke
