(MUTE/PIAS) Ten tijde van de release van hun debuut werd het New Yorkse A Place To Bury Strangers aangeprezen als de luidste band ooit. Onzin, maar dat de heren zowel op cd als live garant staan voor een flinke bak feedbackende herrie moge duidelijk zijn. Wat echter nogal eens over het hoofd gezien wordt: Zanger/gitarist Oliver Ackermann weet ook als geen ander hoe je een fijn doomy Jesus & Mary Chain shoegaze-liedje moet schrijven.
De naar zichzelf vernoemde eersteling was al niet te versmaden maar
opvolger Exploding Head (lekker passende titel ook) is nog een stukkie
sterker. Heel af en toe verdwaalt het drietal in topzware exercities
(Lost Feeling), maar tijdens songs als In Your Heart, het
voortstompende Dead Beat en openingstrack It Is Nothing (waarbij de
gitaren je letterlijk tegen de haren instrijken) wordt er een pico
bello partij death disco geserveerd. Gothy, knisperend, met het hoofd
tegen de muur schurend, kinnetje naar voren, dreinerig, maar vooral
meeslepend en recalcitrant is dit zonder twijfel de beste drone rock
die je dit jaar zult horen. Arnold Scheepmaker
Gerelateerde berichten:
- A Place To Bury Strangers in Patronaat: letterlijk verpletterend einde
- The Madd – The Madd Are Pretty Quick
- A Place To Bury Strangers – A Place To Bury Strangers
- A Place To Bury Strangers in De Muziekgieterij: de spanningsboog blijft strak gespannen
- Bejaarden coveren Nirvana, The Ramones en Coldplay
