Willy Vlautin wilde van jongs af aan schrijver worden, maar werd in eerste instantie bekend als zanger van de Portlandse band Richmond Fontaine. Inmiddels is hij met die band toe aan zijn negende studio-album, We Used To Think The Freeway Sounded Like A River . Ook als romanschrijver timmert de 41-jarige Vlautin inmiddels aan de weg.
“Ik vond schrijven altijd zo leuk, dat ik mijn werk nooit naar buiten durfde brengen,” verklaart Vlautin zijn onvoorziene carrière. “Ik was zo bang voor kritiek, dat ik liever helemaal niet wist wat mensen ervan vonden. Met de band ligt dat anders. Dat doe je samen met anderen en dat ik toevallig de teksten schrijf vind ik niet zo spannend.”
De teksten op het album laten weinig aan de verbeelding over en worden bovendien in het tekstboekje afgedrukt. Heb je geen behoefte om een beetje mysterie te scheppen? “Sommige artiesten kunnen mij raken met mooie woorden, die niet direct een duidelijke betekenis hebben. Ik kan dat zelf niet. Over het algemeen houd ik ook meer van concrete teksten. Ik wil weten wat de schrijver ermee bedoelt en zo wil ik ook dat mijn luisteraars weten wat ik bedoel.”
De meeste van die teksten gaan over mensen die niet zo succesvol zijn in het leven. “Ik heb tot mijn twaalfde gedacht dat ik zelf in de goot zou eindigen,” bekent Vlautin. “Ik denk dat ik zulke tragische verhalen schrijf omdat die angst nog steeds in mij leeft.” Maar de teksten gaan altijd over anderen en lijken bovendien fictief? “Elk liedje dat ik schrijf heeft een non-fictie hart. Ze gaan indirect zelfs vaak over mijzelf. Als kind had ik te eten, ik woonde in een mooi huis en mijn broer, mijn moeder en ik waren gezond. En toch had ik het moeilijk. Omdat ik eigenlijk niets te klagen had, besloot ik te schrijven in de derde persoon.”
Je woont vlak bij Portland, maar je songs lijken zich af te spelen in een meer rurale omgeving, zeg Arizona of Texas. “Ik ben opgegroeid in de woestijn, dus dat zweeft nog steeds ergens in mijn hoofd rond. Maar dit album moet toch echt gesitueerd worden in de Mid-West. Waar ik woon lijkt het precies op Twin Peaks.”
Het titelnummer gaat over een jong stel dat zichzelf wijsmaakt dat ze het heel goed hebben, totdat een inbraak ze met beide benen op de grond zet. “Dat lied gaat helemaal over mijzelf. Ik woonde met mijn vriendin in een slechte buitenwijk, vlak bij de snelweg. Daar woon je niet als je het goed hebt, maar dat was toen onze situatie. Als je niet naar de snelweg keek, kon je je indenken dat het een rivier was. Dat deden we dan ook. Zo konden we onze werkelijke situatie verbloemen. Totdat op een avond al onze huisraad gestolen was. Toen was de snelweg toch echt een snelweg.”
“Escapisme kan soms een steun zijn,” vervolgt Vlautin. “Als je denkt dat je gelukkig bent, is dat soms genoeg. Als kind leefde ik in films. Zag ik een vader in een film, dan was dat mijn vader. Een leuk meisje kon ik in gedachten weken lang daten.”
Doe je dat nog steeds?
“Niet zoveel als vroeger, maar als het nodig is, dan wel. Misschien dat ik daarom romans schrijf. Je kan jaren lang leven in een verhaal dat je zelf verzint.”
Nu je naast zanger ook een gevierd auteur bent, wordt het natuurlijk moeilijk om de twee te combineren. “Je doet je best, maar je hebt het niet in de hand. De combinatie heeft overigens ook voordelen. Als ik geen inspiratie heb om te schrijven, stort ik me op mijn muziek en vice versa. Het haalt de druk weg. Toch zie ik schrijven echt als mijn werk. Muzikant zijn, dat komt in de praktijk neer op bier drinken met je vrienden.” tekst Klaas Knooihuizen
Livedata 19 september Paradiso, Amsterdam 26 september Roepaen, Ottersum
