Een gemiddeld weekend ziet er voor The Madd tegenwoordig behoorlijk hectisch uit: Een radio-optreden bij 3FM, spelen op een feest in Epe, een showtje bij een Plato-happening in Groningen en diezelfde avond, samen met rapper Dio, Tivoli in Utrecht platspelen. En dat terwijl de officiële tour voor tweede cd The Madd Are Pretty Quick zelfs nog moet beginnen! Op dat album staan wederom een aantal obscure sixties covers (debuut Ongeneeslijk Beat bevatte zelfs louter bewerkingen van zestiger jaren tunes, maar dan wel in een nadrukkelijk eigen jasje), terwijl de band dit keer zelf ook een aantal nummers schreef.
Drummer Slammin’ Marty Graveyard is verantwoordelijk voor de meeste
tracks, maar ook zanger/gitarist Dave von Raven schreef er eentje.
Drukke tijden voor The Madd! Dave: “Ja, vooral omdat we allemaal ook nog part-time werken. En omdat we alles aanpakken. Dus overdag werk je, ‘s avonds speel je ergens, tussendoor maak je een flyertje… maar je hoort mij niet klagen. Dit was toch het levensdoel wat we ooit voor ogen hadden.” Wat voor werk doen jullie ernaast? “We doen wel allemaal iets met muziek. De één werkt in een studio, de ander zit in de vinyl-distributie en ikzelf werk in een muziekinstrumenten winkel. Leuke baantjes voor kut-salarissen, maar daardoor kunnen we het wel combineren.”
Gisteren stonden jullie nog met Dio op de planken. Is die serie optredens nu afgelopen of gaat dat gewoon door, gecombineerd met de tour voor jullie eigen nieuwe cd? “Er staat nog één show met Dio gepland en dan is het voorlopig afgelopen. Het was ontstaan tijdens de release-party voor zijn cd als een enthousiaste, spontane samenwerking en vervolgens was het superleuk om het ook op een aantal festivals te doen, maar op een gegeven moment is het leuk geweest, dan moet je er ook weer mee stoppen. Wel grappig dat Baby, de single die we met hem hebben opgenomen, nu pas in de top 40 staat.”
Op …Are Pretty Quick staan jullie wederom garant voor een overdosis aan uptempo tunes. “Dat is wat we leuk vinden. Geen diepzinnige verhaallijnen, maar gewoon een grote hoeveelheid potentiële singles achter elkaar. Zo zagen albums er in de sixties ook uit. Gewoon twaalf sterke liedjes op rij.” Je kunt niet direct horen welke nummers de covers zijn en welke jullie eigen liedjes. “Dat was ook de bedoeling. Het zijn vergeten klassiekers uit het begin van de zestiger jaren. Die nummers klinken vaak frisser en puurder dan wat er een paar jaar later werd uitgebracht. Maar in tegenstelling tot iemand als Pete Doherty zetten wij wel duidelijk in de credits dat het een cover is. Op een van die Libertines albums staat een nummer, dan denk ik, je hebt het gewoon bij elkaar gejat.”
Ik vind de clip van Good Evening Girl echt heel erg tof. Het is een Weezer-achtige retro video. Heel grappig. “We doen veel met een knipoog. Waarschijnlijk gaan we hierna ook wel eens een serieuze clip maken, want mischien ben ik wel de enige die geen genoeg krijgt van dingen zoals Help van The Beatles, maar hier mocht nog een hoop flauwekul in zitten.” Een mooi shot is dat waarbij je door een magnetron lijkt te kijken. “Ik kijk er ook echt doorheen. Dat was nog een behoorlijke opgave. Het oogt heel levendig, maar wij moesten eerst de achterkant van die magnetron er af slopen om dat te kunnen filmen!” tekst Arnold Scheepmaker
Livedata 26 september Rotown, Rotterdam (release party) 2 oktober Bolwerk, Sneek 9 oktober Hedon, Zwolle 10 oktober De Gigant, Apeldoorn 16 oktober Merleyn, Nijmegen 17 oktober festival Festyland (met DIO), Volkel 22 oktober Vera, groningen 23 oktober P3, Purmerend 19 november Patronaat, Haarlem 20 november Atak, Enschede 28 november De Spot, Middelburg 11 december Victorie, Alkmaar 31 december De Effenaar, Eindhoven
