Voor The Gaslight Anthem is het jaar 2009 een aaneenschakeling van hoogtepunten. De band uit New Jersey trad op in de talkshow van David Letterman, opende de Pinkpopmaandag en werd tijdens optredens op Glastonbury en Hard Rock Calling op het podium vergezeld door niemand minder dan Bruce Springsteen. Voordat de Amerikanen deze winter de studio ingaan voor de opvolger van hun alom geprezen, soulvolle punkrockplaat The ’59 Sound trekken ze nog één keer door Noord-Amerika. In het plaatsje Millvale, vlakbij Pittsburgh, wordt duidelijk dat de band zich nog niet te groot voelt voor de kleine zaaltjes.
Millvale. Houten huisjes waar de verf vanaf bladdert, doorgezakte veranda’s, af en toe een dichtgespijkerd raam. Hier wonen de Amerikanen waar Barack Obama over praat als hij het heeft over de mensen die zich geen zorgverzekering kunnen permitteren. Nog één stap lager op de sociale ladder en je woont op straat. In deze Amerikaanse variant van de Vogelaarwijk speelt vanavond The Gaslight Anthem. Het is het eerste optreden van een ongeveer twee maanden durende tour door de VS en Canada.
De show van vanavond is in het Mr. Smalls Theatre, een tot concertzaal omgebouwde kerk in het midden van de buurt. Het Paradiso-idee, alleen dan een stuk kleiner en met een iets hoger kitsch-gehalte. Ruim twee uur voordat hij opmoet staat frontman Brian Fallon buiten bij de artiesteningang. Getatoeëerde armen steken uit een wit T-shirt, onmogelijk hem niet te herkennen. Bandgenoten en vrienden om hem heen. Ontspannen momenten voordat het werk begint.
Pinkpop 2009
Zijn band is net weer teruggekeerd uit Europa, waar de band dit jaar indruk maakte in het clubcircuit en tijdens de festivals. In juni was The Gaslight Anthem de openingsact van de Pinkpopmaandag. Later die maand volgden Glastonbury en Hard Rock Calling, waar Bruce Springsteen zich bij zijn Jersey-genoten op het podium voegde om mee te spelen met The ’59 Sound, misschien wel het beste nummer van het gelijknamige album. “Europa was echt weer fantastisch”, blikt Fallon terug. “We noemen het ons tweede thuis. We zijn er zo vaak tegenwoordig. Inmiddels hebben we er ontzettend veel vrienden. Bijna net zoveel als we er in Amerika iedere keer achter moeten laten.” Het optreden in Landgraaf staat hem ook nog goed bij. “Ja, dat was het veertigjarig jubileum! We openden. Dat kan moeilijk zijn, maar dat was het niet. Het publiek had er vroeg zin in die dag.”
De belevenissen in Europa staan in schril contrast met het kleine Mr. Smalls hier in Millvale. Oké, toegegeven, Snoop Dogg komt hier over een paar dagen ook langs, maar dat is eigenlijk ook een amper te bevatten wonder. Voor de rapper moeten de mensen nog vijftig dollar neerleggen. Een kaartje voor de vier bands van vanavond kost vijftien dollar, omgerekend een euro of tien. Is The Gaslight Anthem dit soort locaties niet ontgroeid, of zijn ze in Europa inmiddels groter dan in de VS? Fallon glimlacht. “Op sommige plaatsen misschien wel”, geeft hij toe. “Kijk, Europa verover je ook niet in één keer. Dat gaat stukje bij beetje, land bij land. En in de VS gaat het staat per staat. In New York spelen we in grote zalen, hier rond Pittsburgh is nog werk te doen.”
Nieuwe plaat
Na de Amerikaanse tour gaat de band werken aan het derde volledige studioalbum. De lat ligt hoog, want het wordt ongetwijfeld moeilijk om The ’59 Sound te overtreffen, de plaat die in augustus 2008 werd uitgebracht en waarin de kracht van punk wordt gecombineerd met het karakter van soul en de melancholie van Springsteen. “Ik weet dat er veel van verwacht wordt”, zegt Fallon over het nieuwe werk. “We zijn net begonnen met schrijven, volgend jaar moet de plaat uitkomen. Ik heb ontzettend veel zin om weer te gaan opnemen en ik hoop dat het nieuwe album nog beter zal worden dan The ’59 Sound. Het wordt in ieder geval een iets andere plaat. Ik wil het nog een beetje geheim houden allemaal, maar het ik kan je dit wel verklappen: het krijgt een bluesy karakter. In Europa hebben mensen ons platen laten horen van oude Engelse bluesartiesten. Echt adembenemend mooi en inspirerend.”
Fallon vertelt dat er vanavond nog geen nieuw materiaal te horen zal zijn. “Het internet, man”, zegt hij. “Speel vanavond een nieuw nummer en vannacht staat het online. Nieuwe nummers spelen we pas als de nieuwe plaat er is. Tot dan houden we ze voor onszelf.”
Een kleine anderhalf uur later zit Mr. Smalls goed vol. Iedereen ouder dan 21 kan bier bestellen, maar dat mag alleen achter in de zaal bij de bar worden opgedronken. Na een meter of vijf staat er een bord met ‘No Alcohol Beyond This Point’. Voor de alcohollijn is het aanzienlijk drukker dan daar achter, richting het podium. Maar dat verandert snel als The Gaslight Anthem bijna opkomt. Iedereen slaat zijn bier achterover en komt naar voren.
Fallon, gitarist Alex Rosamilia, bassist Alex Levine en drummer Benny Horowitz knallen er meteen in met High Lonesome en Casanova Baby! Volle kracht vooruit, de volumeknoppen op maximaal: de toeschouwers moet veroverd worden. Het publiek gaat los, de kerk wordt warm en na het tweede nummer, Casanova Baby!, dienen de crowdsurfers zich aan. Die houden het vol tot het allerlaatste nummer I’Da Called You Woody, Joe, van hun debuutplaat Sink Or Swim. Inderdaad nog geen nieuw materiaal. De blues zal moeten wachten tot de punkrock is uitgeraasd. De avond is in ieder geval geslaagd: Millvale is om. Fallon lacht, zijn band verkeert nog steeds in topvorm. Hij belooft het publiek weer terug te keren. Maar eerst die derde plaat opnemen.
tekst Timo Bruijns foto’s Dora Tordjman
