We hebben afgesproken in een bruin café dat niet zal misstaan in een roman van Dimitri Verhulst, met een landgenoot van eerdergenoemde. Bram Vanparijs, a.k.a. The Bony King of Nowhere, misstaat op zijn beurt niet op deze of gene singer/songwriterpodium. Dat zijn naam afkomstig is van een liedje van Radiohead is al lang niet meer interessant, dat hij zo jong (22) is of al vijf jaar bezig is ook niet, maar de bedeesde Gentenaar heeft genoeg te vertellen als hij eenmaal los komt.
Een cappuccino en een warme chocolademelk staan te dampen voor onze neus op deze koude herfstdag. Bram is niet al te lang geleden uit New York gekomen.
Bram: “Het was supertof. Al die culturen van mensen, die samenleven, je kunt daar echt alles vinden. Ik heb daar een maand gezeten, om nieuwe nummers te schrijven. Niet heel de plaat zal daar geschreven zijn, maar een deel van de nieuwe plaat zeker wel.”
Hoe was de productie van Alas My Love?
Bram: “De samenwerking met Koen Gisen (An Pierlé, The White Velvet) was echt super, we zijn echt vrienden geworden. We inspireerden elkaar tot nieuwe dingen doen, zo allez, de een zijn inspiratie gaf de ander een hand. Zoals het openingsnummer van de plaat, Like The Sunset. Ik had dat geschreven, maar het had eigenlijk geen arrangement. Toen Koen het hoorde wist hij meteen wat hij er mee wilde. Ik ga zeker weer met hem samenwerken ja.”
Hoe ben je überhaupt in het muzikantenleven gerold?
Bram: “Ehm, ’t is ongeveer vijf jaar geleden dat ik nog nooit een instrument van dichtbij had gezien. Ik ging toen al wel veel naar optredens en luisterde superveel naar muziek. Op een dag begon ik zelf wat met prutsen, zonder dat ik echt iets kon. Je hebt ook maar twee noten nodig om een melodielijn te maken. Zelfs de eerste nummers, van voor Christus enzo, die gebruikten ook maar één akkoord om muziek te maken. En toen bleek dat ik wel goed was om met kleine dingen iets te doen.”
Maar hoe ben je zogezegd ontdekt?
Bram: “Ik speelde in een cafeetje in Gent, en daar was een programmeur die mij wilde boeken voor een festival. Op dat festival was een andere programmeur die mijn demo’tje kreeg en zo is het balletje aan het rollen gegaan. Toen is alles vanzelf gegaan (giebelt).“
En los van de herkomst van je naam, hoe is The Bony King of Nowhere ontstaan?
Bram: “In dat ene café, vroegen ze me om mijn naam voor op de poster en toen dacht ik: ‘shit, ik heb nog geeneens een naam’. Ik wilde niet mijn eigen naam gebruiken, want dat vind ik stom. Je klinkt als je naam. Zoals Bram Vermeulen… die maakt ook echt Bram Vermeulen-muziek (lacht). Dus ik vond The Bony King of Nowhere wel toepasselijk. Ik vond het gewoon beeldender, het zet direct een toon.”
Wat voor toon?
Bram: “Tsjah, een beetje een Don Quichotte-achtig iets. Hij klinkt heel werelds, maar is eigenlijk een beetje een triest figuur. Een zielig manneke op een ezel.”
Wat zijn jouw windmolens dan?
Bram: “Eh. Ik weet niet… ik heb niet echt een molen zoals hij, ’t is meer die filosofie, die eenvoud en het optimisme ervan. Hij is supergelukkig, doordat hij de dingen zo ziet. Hij is triestig en mooi tegelijk. Dat drukt de titel van mijn plaat ook wel uit, net zoals de hoes. Ken je dat verhaal erachter?”
Wanneer ik ontkennend antwoord, vertelt Bram dat je op de foto een neergestorte satelliet ziet, met allemaal witte vlinders er omheen. Ergens in Wit-Rusland laat de overheid satellietafval neerstorten, omdat er toch weinig mensen wonen, maar tijdens dat gebeuren komt er veel giftige stoffen vrij. Boeren in de omgeving verkopen brokstukken, maar worden daardoor ziek.
Vervolgens ontwikkelt zich een gesprek over contradictie in hem (hij zegt van niet) en de Belgische muziekscene (vindt Bram maar niks) en wat je nodig hebt om een goede muzikant te zijn (dat probeert hij al jaren te ontdekken).
Bram: “Ik denk geloofwaardigheid. Neem Dylan, toen hij Blowing in the Wind zong, sprak hij de hele zwarte gemeenschap aan. Of Johnny Cash, hij zingt een nummer over dat hij iemand heeft vermoord, en dat heeft hij nog nooit gedaan. En toch geloof je hem. Ik hoop ook echt dat mensen mij geloven, ik vind dat heel erg belangrijk.”
Wat is de allereerste plaat die je kocht?
Bram: (na een hele lange stilte) “Da’s denk ik een plaat van Raymond van ’t Groeneveld.”
Grappig, een Vlaamse zanger.. Er zit kennelijk meer contradictie in deze jongen dan hij zelf denkt. Hoe dan ook, ondanks (of dankzij?) zijn gebrek aan gelikte professionaliteit is zijn optreden geweldig en zijn zijn liedjes eindelijk weer eens een toegevoegde waarde op de muziekmarkt. Check die plaat!
tekst Annelies Omvlee
Livedata 2009 / 20 november Crossing Border Festival, Den Haag 22 november Crossing Border Festival, Antwerpen 3 december Rataplan Borgerhout 19 december Club Terminus, Oostende
Livedata 2010 / 4 februari Rotown, Rotterdam 5 februari Merleyn, Nijmegen 7 februari Ekko, Utrecht 25 februari Paard van Troje, Den Haag 27 februari Patronaat, haarlem 23 maart Paradiso, Amsterdam
