Ze komen oorspronkelijk uit Denemarken, maar Sune Rose Wagner en Sharin Foo van The Raveonettes hebben zich enkele jaren geleden definitief in Amerika gevestigd. Sune in New York omdat hij zich daar het lekkerst voelde en Sharin in Los Angeles omdat ze daar een relatie kreeg en vervolgens moeder werd. Maar muzikaal gezien bewoont het tweetal al sinds 2002 een sonische wereld waarin garage-rock, noise pop, shoegaze, sixties motiefjes en droompop zwoel tegen elkaar aanschurken.
Een plek die verder bevolkt wordt door een grote, maar zeer duidelijk omlijnde groep muzikanten.
Ja, de grenzen van Raveonettes-land zijn duidelijk omlijnd. Lees er hun MySpace top maar op na: The Velvet Underground, The Jesus & Mary Chain, Brian Jonestown Massacre, Interpol en Andy Warhol, ze staan er allemaal tussen. Grotestadse, doomy, leren jackies en eyeliner rock voor een internationale ons kent ons indie-hipster underground. Toch kan van Sune en Sharin niet gezegd worden dat ze geen ontwikkeling doormaken. Verspreid over vier cd’s en lading EP’s hebben ze nadrukkelijk voor nogal uiteenlopende klankpaletten gekozen. Hoewel je wel altijd direct kon horen dat je met The Raveonettes te maken had.
Het nieuwe album In And Out Of Control klinkt zelfs opvallend poppy. Tracks als Bang!, Last Dance en Suicide staan vol zwartgallige teksten (van de hand van Sune), maar luisteren weg als de soundtrack van een sixties bubblegum film. LiveXS belde in het holst van de nacht (hoe toepasselijk) met Sharin in LA, vlak voordat de band op tour zou gaan door Amerika en Europa.
Jullie staan aan de vooravond van drie maanden steady touren. Spannend?
Sharin (met haar, het viel te verwachten, belachelijk sexy stemgeluid): “Het is het tweede deel van onze Amerikaanse tour. De oostkust hebben we al gehad, nu volgt de westkust, dan Europa en in 2010 de rest van de wereld.”
Is het bandleven en het moederschap wel te combineren? Je hebt een dochtertje van twee, las ik.
“Het is moeilijk. We proberen breaks aan te brengen in het tourschema, de boel steeds in te delen in shifts van een week of twee. Het zwaarst is dat ik eigenlijk een nachtmens ben en nu ‘s ochtends vroeg al uit de veren moet als de kleine wakker wordt.”
Hoe los je dat op?
”Al maanden maar vier uur per nacht slapen.”
Voor mijn gevoel weten jullie altijd wel ongeveer wel muzikale koers jullie willen varen.
“Zeker. We hebben wel een visie, we zijn het niet vaak oneens, voelen vrij snel ‘ja tof dit gaan we doen’ of ‘hier moeten we niet aan beginnen.’ We hebben onszelf altijd voorgenomen om niet twee keer dezelfde plaat te maken. Tot nu toe lukt dat aardig.”
In And Out Of Control is een behoorlijk toegankelijke cd geworden. Hij klinkt grillig en lievig tegelijk.
“We hebben hem in Denemarken opgenomen met Thomas Troelson en zijn invloed is heel duidelijk hoorbaar. Hij is niet vies van pure popmelodieën en hij vond dat we die meer moesten benadrukken. Daarnaast heeft hij in zijn studio allerlei oude keyboards staan. Die keren ook vaak terug in de nieuwe songs.”
Noem eens een voorbeeld.
“Boys Who Rape (Should Be Destroyed) begint met een soort metalige beat, het klinkt dof, een beetje als een zweep, dat is typisch het soort geluid waar Thomas mee op de proppen kwam. Kleine toevoegingen die ons eerst raar in de oren klonken, maar waar we gaandeweg erg gehecht aan raakten. Het heeft ons totaalgeluid behoorlijk veranderd.”
Gone Forever is een echt shoegaze nummer geworden.
“Die elementen zitten altijd wel in onze muziek, maar bij dat nummer gaven we ons er helemaal aan over. We hebben het snel geschreven en waren op zoek naar een super dromerig, atmosferisch nummer.”
Wat is er nu anders dan acht jaar geleden?
“Toen wilden we zo duister mogelijk overkomen, nu gaat het ons vooral om de eigen sound, de goede ideeën. Ons vorige album zat onder een dike laag reverb verstopt, dit keer wilden we elementen toevoegen die op het eerste gezicht niet bij ons passen. Soms heeft het iets weg van doowop of zelfs van dub.”
Jij bent als moeder voortdurend in de weer met ‘nieuw leven’, Sune’s teksten staan boordevol dood en verderf. Is dat een tikje raar?
“Hij vertelt verhalen, is een soort schrijver en er zit ook altijd een onschuldige kant aan zijn anecdotes.”
Bijna gespeeld naïef?
“Mja, hij werkt veel met opposities tussen licht en donker, maar is wel toegespitst op een bepaald soort thematiek. Ik ben wat breder, denk soms ook, dit kan ik beter niet voorstellen, maar in het geniep doe ik het dan toch en er keert stiekem altijd wel iets van terug in de muziek.” tekst Arnold Scheepmaker fotoSoren Solkaer Starbird
Livedata 9 december Melkweg, Amsterdam 10 december Het Depot, Leuven
