Raymond van het Groenewoud bereikt op Valentijnsdag 2010 de gezegende ‘pensioenleeftijd’ van zestig lentes, maar hij ziet er nog steeds stralend gelukkig uit. Hij beschouwt die leeftijd als een poort naar nog meer vrijheid en wil zijn eigen jubileum graag volop in de kijker zetten. Voorlopig gonst het enkel nog van een hoop wilde plannen en gaat al zijn energie naar de opnames van het nieuwe nummer Opblaaspop.
Raymond oogt erg ontspannen wanneer we hem in een Antwerpse ontbijtbar ontmoeten. “Ik ben net terug van een Japan-trip en heb me er reuze geamuseerd,” klinkt de logische verklaring. Maar intussen zit Van het Groenewoud dus alweer in de studio. Een voorbode op grotere plannen, want in 2010 wordt de Vlaamse ‘bard’ niet enkel zestig, maar zit hij ook een slordige veertig jaar in het vak. “Wat er allemaal gaat gebeuren ligt nog niet vast. Wel zeker is dat Vic van de Reijt, muziekfreak én medewerker van de Nederlandse uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, die al enkele verzamelaars samenstelde, een drieluik van mij wil uitbrengen met respectievelijk het stevige, introverte en meer bizarre werk. Opblaaspop komt dan terecht tussen de andere rariteiten.”
Verder heeft ook platenfirma EMI grootse plannen. “Ze willen minstens één verzamelaar uitbrengen. Maar er zijn tevens plannen voor een volledige catalogus. Het biedt mij de mogelijkheid om te grasduinen in al mijn opnames van de voorbije vier decennia. Soms krijg ik er een punthoofd van, maar ik word evenzeer aangenaam verrast door de selectie die komt bovendrijven. Ondanks het feit dat ik nooit een werkbeest was, heb ik toch het één en ander bij elkaar gemusiceerd. Momenteel broed ik samen met Admiral Freebee op toekomstplannen. Maar we zijn er nog lang niet uit.”
Vooraleer het zover komt, treedt Raymond eerst nog aan tijdens Dialectpop, waar het nummer Ik Zing In Mijn Moedertaal ongetwijfeld op de setlist staat. “Ik zing al heel mijn carrière zelfbewust in mijn eigen taal; het Vlaams. Daarin uit je je emoties toch het best en bovendien is het een daad van moed, omdat het soms erg gênant is. ‘I love you’ krijgt iedereen gemakkelijk uit zijn strot, maar wie durft er hardop te kelen ‘Ik hou van jou’? Ik moet eens goed lachen met al die bands die vinden dat ze in het Engels moeten zingen omdat ze anders een wereldcarrière missen. Een pure drogreden. Het blijft toch een vorm van klonen, vind ik.”
Wanneer Raymond terugkijkt op de voorbije veertig jaar, lopen liefde en toewijding als een rode draad door zijn rijk gevulde carrière. “Dat is het enige wat telt. Ik mag absoluut niet klagen, want ik speelde meestal met muzikanten voor wie die toewijding op de eerste plaats staat. Jachtig gedoe en de zoektocht naar snel succes is niet aan mij besteed. Ik wil mijn ziel absoluut niet verkopen en enkel die dingen vertellen waar ik volledig achter sta. Muziek is mijn persoonlijk eiland. Wanneer je bemoeizucht tolereert, ben je reddeloos verloren.” tekst Ruud Van De Locht foto Patrick de Spiegelaere
Livedata 11 december ’t Blikveld, Bonheiden 12 december ’t Getouw, Mol 14 december en 15 december De Ekerse Theaterzaal, Ekeren 19 december Dialectpop De Stenge, Heinekenszand
