FESTIVALTERREIN, Lokeren
7 augustus 2010
Op deze zomerse vrijdagavond gaan wij met hoge verwachtingen op weg naar de Lokerse Feesten, want vanavond staan het Franse Air en de Sri Lankaans/Britse M.I.A. op het podium. Qua muziekgenre mijlenver van elkaar verwijderd maar wel allebei erg sterk in wat ze doen. Op cd, tenminste.
Het concert van Air vangt aan als een sprookjesverhaal met de projectie
van een sterrenhemel en muziek die bol staat van romantiek. Bovendien
heeft Jean-Benoit Dunckel zich volledig in het wit gehuld waarmee hij in
de huid kruipt van een melodieuze engel. Als hij het woord ‘love’ uit
zijn stembanden blaast, heeft dat iets van maagdelijke sensualiteit. Het
probleem is echter dat hij met partner in music Nicolas Godin een
flinterdun en erg broos geluid neerzet dat maar weinig indruk maakt.
Bovendien klinkt Air vanavond wel erg vaak als een goedkoop doorslagje
van Kraftwerk, maar dan één zonder ballen. Met People In The City
proberen ze de inertie te verdrijven en wat meer vaart in hun set te
pompen. Maar veel meer dan een verkrampte poging lijkt het niet. Zelfs
Kelly Watch The Stars en Sexy Boy verdienen hooguit het label
‘androgyn’, maar opwinding? Vergeet het!
Hopelijk maakt M.I.A. deze avond alsnog onvergetelijk. De metersgrote
visuals en de ongelooflijk elastische danser ogen alvast veelbelovend.
Het achtergrondkoortje wordt gevormd door drie halfgesluierde vrouwen,
terwijl Rye Rye M.I.A. vocaal bijstaat. Dat verontrust ons eerlijk
gezegd al een beetje, maar laten we niet te snel oordelen. M.I.A. alias
Mathangi ‘Maya’ Arulpragasam draagt een grote zonnebril en een strakke
rode panty. Ze gaat er onmiddellijk vocaal militant tegenaan met haar
debuutsingle Galang. Met een mix van ragga, hiphop en girl power
probeert ze indruk te maken. Maar eens te meer blijft het veeleer bij
een lege doos i.p.v. een sterke performance. Boyz, Bamboo Panga en Born
Free kunnen daar weinig aan veranderen. Bovendien vervalt M.I.A. in alle
mogelijke clichés om er toch maar een geforceerd feestje van te maken.
Eerst laat ze een vijftigtal publieksmeiden het podium opklauteren en
even later gaat ze zelf op de crowdsurfing-tour, zodat ook de mannelijke
helft van het publiek zijn pleziertje krijgt. Als bistoetje serveert ze
My Story To Be Told en Paper Planes. Helaas kunnen we maar één
conclusie trekken: b.o.r.i.n.g! Een vriendin van me vertelde vele jaren
geleden reeds: "verwacht niet teveel, des te harder is de ontgoocheling
nadien." Ik besef nu voluit wat ze bedoelde. Ruud Van De Locht
Gerelateerde berichten:
- Zweedse neutronenbom sluit Lokerse Feesten 2009 af
- Florence + The Machine – Ceremonials: ‘voorspelbare kwaliteit vol stoere poses en uitgesproken emotie’
- Optreden I am Oak in Roepaen gaat vanavond niet door
- Eliza Doolittle doet zichzelf en Paradiso net iets tekort
- Lokerse Feesten 2010: Dizzee Rascal doet het licht uit voor The Opposites
