ZAAL ROMA, ANTWERPEN
10 januari 2010
Soms gaat een concert een eigen leven leiden en groeit het uit tot een wondermooi sprookje. Dat is de beste samenvatting van het uurtje muzikale esthetiek dat Trixie Whitley ons in de knusse foyerhal van Zaal Roma voorschotelt. Daarmee bevestigt ze de hooggespannen verwachtingen die gevoed worden sinds ze samen met Daniel Lanois en sterdrummer Brian Blade deel uitmaakt van het project Black Dub.
Ze verdeelt haar tijd tussen hometown Gent, New York en San Francisco. Maar vanavond trotseert ze de vrieskou om Antwerpen te verwarmen.
Vanaf de eerste piano-intro hangt er een zekere vorm van magie in de
lucht. Even later zingt het blonde lichtgewicht – voor de gelegenheid
gehuld in een smetteloos wit hemdje en vilten hoedje - I Can’t Stand
The Rain. We horen een erg bezielde stem van een meid die verdomd goed
weet waar ze naartoe wil met haar carrière.
Het mooie is dat Trixie niet te beroerd is om haar kwetsbaarheid te
tonen. Wanneer ze Silent Rebel inzet, voegt ze er meteen aan toe dat
dit het eerste nummer is dat ze op gitaar schreef en zich nog erg
onzeker voelt met dit instrument over haar schouder. Wat trouwens niet
wegneemt, dat ze zich erg goed uit de slag trekt. Even later kruipt ze
achter de drums met dubbele kit en informeert ons dat het de eerste
maal is dat ze dit doet en dat het nummer dat ze gaat spelen nog maar
enkele dagen oud is. Het feit dat ze dit alles in haar sappig Gents
accent vertelt, maakt het extra grappig. Even later alweer in een
volgende leuke anekdote, wanneer ze haar keyboards niet op de juiste
toonhoogte krijgt en assistentie van een kenner uit het publiek vraagt.
Situaties waaraan je jezelf normaal gezien in grote mate ergert en de
artiest ervan verdenkt dat het een opgevoerd nummertje is. Maar Trixie
brengt het allemaal zo eerlijk, dat je geen moment aan haar integriteit
twijfelt.
En laat ons duidelijk wezen, naast die onzekere poses toont ze ook een
hoop erg sterke momenten. Haar stemgeluid en de emoties die er doorheen
vloeien, laten ons zelden onberoerd. Het ene moment voert ze haar
publiek mee naar een rokerige jazzclub, even later ontbrandt ze in een
regelrecht rock-and-roll beest dat alle registers opentrekt of gaat
helemaal loos in een eigenzinnige rap & shout-song. Het absoluut
hoogtepunt bewaart ze echter voor Strong Blood, een nummer dat ze
opdraagt aan haar overleden vader en singer/songwriter Chris Whitley en
haar ‘mooie mama’. Ze brengt deze song met een intensiteit die eens te
meer bewijst dat Trixie Whitley uit wel erg sterk hout gesneden is.
Vanavond (maandag 11 januari) is Trixie te gast in De Wereld Draait Door en De Brakke Grond.
Morgenavond staat ze op het podium van de kleine zaal in Paradiso. Een
unieke kans om dit supertalent in de dop te ontdekken. Tekst Ruud Van
De Locht Foto’s Patsie Borgers
