HALLES DES FOIRES, Luik
23 januari 2010
De derde editie van Les Transardentes was alweer uitverkocht vooraleer de deuren openden. 12.000 wildenthousiaste fans zorgen ervoor dat dit evenement is uitgegroeid tot waardige tegenhanger van de Vlaamse elektronische festivals I Love Techno en Groove City.
Les Transardentes munt vooral uit door een prima organisatie en een
sterke line-up. Dat is dit jaar niet anders: zowel in de Pyramid,
Sphere als Cube Room staan respectievelijk de betere actuele namen van
de electro, techno en drum&bass annex dubstep op het podium.
Maar ondanks al het moois dat onder andere Djedjotronic, Fake Blood,
Zombie Nation, Crookers, Modeselektor, Chis Liebing en Carl Craig &
Radioslave op het podium laten horen én zien (die visuals worden steeds
inventiever!), is er maar één grote winnaar vanavond. Want wat Laurent
Garnier ons gedurende anderhalf uur toont is absolute superklasse. Hij
stelt in Luik zijn nieuwste album Tales Of A Kleptomaniac live voor.
Hij heeft daarvoor een heuse band meegebracht die hij gedurende de
ganse show strak dirigeert als de gezagvoerder van een ruimteschip. De
intergalactische trip waarop hij ons meevoert de volgende 90 minuten,
getuigt van dergelijke hoge mate van creativiteit en surprise-gehalte
dat je enkel kan concluderen dat Garnier top is. Het mooie is dat hij,
zonder enige vorm van kapsones, nog steeds oogt en zich gedraagt als
‘the boy next door’.
De eerste noten reserveert hij voor zijn toetsenist die een jazzy
lopertje uitrolt voor de twee voortreffelijke blazers (sax en trompet)
die er onmiddellijk een lekker funky laagje overheen leggen. Garnier
gaat achter de knoppen tekeer als een tiener die zijn eerste feestje
beleeft. Rechts van hem zijn co-commandant die zich ontfermt over de
drie opgestelde laptops. Dan gaat het vingertje van ‘de meester’ even
omhoog richting toetsenist die prompt een gitaar omgordt. Geen kapsones
dus, maar wel erg vastberaden de touwtjes volledig in handen te houden.
De nummers van zijn nieuwe album worden verwerkt met ouder materiaal;
hij doet een oproep aan de verbeelding van zijn publiek en tast diverse
muzikale grenzen af. Garnier laveert van dubstep via heftige dubklanken
richting drum&bass, om even later in de huid van een Parijse
bidonville-rapper te kruipen. Hij speelt daarbij tevens op een
meesterlijke manier met tempoversnellingen; rustpunten die even later
tegen TGV-snelheid opnieuw naar een crescendopunt worden gestuwd.
De climax bewaart Garnier tot op het einde, wanneer hij een regelrechte
aanslag op de zintuigen van het publiek pleegt met een minutenlange
mokerslag die het midden houdt tussen metal, electro en snoeiharde
techno. Als toetje krijgen we het onvermijdelijke The Man With The Red
Face geserveerd. De blazers zorgen er echter voor dat voorspelbaarheid
uitblijft en blazen het nummer boordevol adrenaline.
Conclusie: is het toevallig dat Garnier en God met dezelfde letter aanvangen? Tekst Ruud Van De Locht Foto’s Patsie Borgers
