DE KADE, Zaandam
29 januari 2010
Een volgepakte grote zaal van de Kade bewijst dat de uit Beneden-Leeuwen afkomstige bluesrockgitarist Julian Sas in de Zaanstreek enorm populair is. Samen met zijn ritmesectie Tenny Tahamata op bas Rob Heijne op drums levert Sas een avond vol solide bluesrock af, waarin de invloeden van gitaristen als Jimi Hendrix en Rory Gallagher duidelijk merkbaar zijn. Toch weet hij zijn spel een eigen identiteit mee te geven door ook stijlen als funk en rock aan bod te laten komen.
Zijn band is het best op dreef tijdens de vette, spetterende bluesrock
boogies, die door het publiek dan ook enthousiast ontvangen worden. Het
repertoire bestaat uit een mix van oude nummers en nummers van zijn
laatste cd Wandering Between Two Worlds. Toch bestaat de indruk dat het publiek niet compleet uit de bol gaat.
De aandacht verslapt enigszins tijdens de meer rock gerichte midtempo
nummers en dan met name tijdens de lang uitgerekte intro’s. Aan het
gitaarspel van Sas ligt dat duidelijk niet, want hij toont zich wederom
een begenadigd gitarist die ook met de slide de weg weet.
Het feit dat Sas al zijn aankondigingen in de Engelse taal doet komt
erg vreemd over. Zelfs de beperkte interactie met het publiek gaat in
het Engels. Hierdoor ontstaat de indruk dat er van enige spontaniteit
geen sprake is. Sas ontpopt zich tijdens het concert als een
Nederlandse bluespreacher door op een gegeven moment tegenover zijn ‘gemeente’ de blues te gaan prediken, compleet met de bijbehorende hallelujahs. Daar de Engelse bluesrocker Ian Siegal dit tijdens
Symphony In Blues in 2009 ook al deed, draagt deze preek niet echt bij
aan de geloofwaardigheid.
Kortom, een goed solide concert met prima bluesrock, maar het idee dat
Sas en zijn mannen enigszins op de waakvlam spelen, blijft toch
overheersen. Tekst: Peter Marinus; (oude) foto: Marco van Rooijen
