The Bony King Of Nowhere verdient een stiller publiek

MERLEYN, Nijmegen
5 februari 2010

Het brein achter The Bony King Of Nowhere (TBKON), Bram Vanparys, is een singer/songwriter ten voeten uit. Hij zegt vaak ‘euhh’ als hij iets wil uitleggen en vergeet vervolgens wat hij eigenlijk wilde zeggen. “Wij komen uit Gent. Da’s in België. En das weer een buurland van jullie, hè. Euh ja, ach, wij houden wel van Nederland.”

Advertentie

Gelach klinkt, want ook in Nijmegen is het bekend dat Vlamingen niet
de grootste fans zijn van ‘de Hollanders’. “Ah ja, wij kopen veel van
onze instrumenten in Nederland. Dat orgeltje bijvoorbeeld. Euh ja…”
Vanparys valt stil en besluit om dan toch maar het volgende nummer in
te zetten.

TBKON wordt vergeleken met Devendra Banhart, maar eigenlijk is Loney,
Dear een meer accurate typering. De liedjes zijn kort, licht
experimenteel en lichtvoetig. Ergens is dat wel eens jammer, want
sommige geluidjes klinken zo ontzettend fijn dat het lied beter nog een
paar minuten door zou kunnen gaan. De huiskamersfeer die de hele
setting niettemin opwekt, is heel knap opgebouwd. Het lage podium, de
kalme muziek, de charismatische en ontwapenende verlegenheid van
Vanparys, alles ademt kleinschaligheid en dat stelt iedereen gerust.

Helaas krijgt TBKON niet het publiek dat hij verdienen. De meeste
bezoekers staan constant tegen elkaar te wauwelen, wat de genoemde
huiskamersfeer soms uiterst storend onderbreekt. Gelukkig zijn er nog
mensen die anderen erop durven wijzen stil te zijn en kalmeert de zaal
uiteindelijk enigszins. Het ligt niet aan de band, die doet zijn
uiterste best en heeft veel plezier in het spelen. Met frontman
Vanparys is een nieuwe Belgische alleskunner opgestaan. Koen Verhelst