DE KADE, Zaandam
12 februari 2010
De grote zaal van de Kade is tot elk klein gaatje gevuld met een publiek dat voor het grootste deel uit vrouwen en meisjes bestaat. Dit alles voor het optreden van Waylon , die meer bekend is als idool dan als zanger. En dat is volkomen onterecht, hetgeen ook blijkt uit het spetterende optreden dat hij met zijn band in Zaandam geeft.
Waylon beschikt over een zeer soepele stem waarmee hij zowel sfeervolle
ballads als stevig swingende funknummers aan kan. Als je nagaat dat hij
nog maar één cd op zijn conto heeft, is het opmerkelijk dat hij zich in
toch relatief korte tijd heeft ontwikkelt tot een rasentertainer, die
totaal geen moeite heeft om contact met zijn publiek te krijgen en een
lekker feestelijk sfeertje te kweken. Nummers als Hey, het stevig
funkende Wicked Ways en natuurlijk een Motown-medley gaan er dan ook
als koek in bij het publiek.
Waylon wordt begeleid door een solide, maar enigszins timide
overkomende, jonge begeleidingsband. Een band die zich met ziel en
zaligheid aan de soul en funk zou overgeven, zou bij Waylon beter op
zijn plaats zijn. Het korte optreden dat hij een poosje geleden in club
Panama in Amsterdam gaf, waarin hij begeleid werd door een stel
doorgewinterde en enthousiaste jazzmuzikanten, had veel meer passie in
zich. De kans is groot dat Waylon’s roem binnenkort dusdanig groot is
dat zalen als de Kade te klein voor hem zullen zijn.
Voordat Waylon losgaat wordt het publiek opgewarmd door de rootsrock
klanken van de uit Roosendaal afkomstige Ralph de Jongh en zijn band.
Tijdens de eerste twee nummers kijkt het publiek nog even de kat uit de
boom, maar daarna weet de blonde de Jong met een gedreven optreden toch
de zaal voor zich te winnen. Dit mede door lekkere nummers als het
Stones-achtige Dance en het funky Say Goodbye. Zeker een artiest waar
we in de toekomst meer van gaan horen! Peter Marinus
