Ancienne Belgique in XXtase

{mosimage}The XX
ANCIENNE BELGIQUE, Brussel
17 februari 2010

The XX is één van de meest besproken en gelauwerde bands van de afgelopen 6 maanden en staat vanavond in de AB in Brussel. Hun sobere, pure album was het troetelbeestje van menig muziekliefhebber. Lossen ze de belofte ook live in?

Advertentie

Eerst is het aan These New Puritans, die het spits afbijten met stevige
beats met ronkende synths. Hun new wave sound refereert aan Depeche
Mode, de zang(er) heeft iets weg van Marc Almond. Goeie sexmuziek, me
dunkt. Dit zou best wel eens een volgende hype kunnen worden, de band
naam valt al zo af en toe in hippe kringen.

De band die echter vanavond verantwoordelijk is voor een uitverkochte
AB kan op een bijkans hysterisch onthaal rekenen. Na enkele maten als
schimmen te spelen op en achter een wit doek, gaat de zaal los bij het
zien van Romy Croft, Oliver Sim en Jamie Smith. Menig track brengt je met z’n zwoele klanken in vervoering. Het ijle
gitaarspel à la Chris Isaac, de kale, synthetische percussie, een
ingetogen bas, de jonge mannenstem van Sim en natuurlijk de emotionele,
bitterzoete stem (met sexy lisp) van Tracy Thorne-lookalike Romy Croft.

Even lijkt de betovering verbroken, als Womack & Womack cover
Teardrops doet doorschijnen dat de songs wel ietwat op elkaar lijken in
live uitvoering. Gelukkig is daar vervolgens Basic Space, een
typische The XX track die speelt met ritme, duwt en trekt. Het zal aan
mij hebben gelegen. Tegelijkertijd is de gelijkenis een kenmerk van het
typische, herkenbare XX geluid dat deze band verheft boven zovele
anderen.

Het is enkel bassist en zanger Oliver die het woord doet tussen de
songs. Het komt die paar zinnen steeds op hetzelfde neer: it’s so
amazing seeing so many faces! And a bit stressful too.’ Hij kan er maar
beter aan gaan wennen: minder enthousiaste toeschouwers zullen het er
op deze manier niet worden. Saskia Videler