MELKWEG, Amsterdam
17 februari 2010
Vorig jaar speelden ze hartje zomer in Amsterdam en na het winterse weer te hebben getrotseerd staat Lamb Of God in 2010 wederom op de planken van de Melkweg. Een jaar na de release van Wrath komen de heren terug voor nog een Wrath-tour. Samen met Job For A Cowboy, August Burns Red en Between The Buried And Me weten de Amerikanen de zaal tot de nok toe te vullen.
Omdat er vier bands spelen gaat de zaal ook al vroeg open en speelt
Between The Buried And Me al om half acht. De symfonische metalcore
valt niet helemaal in de smaak bij het publiek, er zitten te veel
rustige stukken in de liederen. Toch krijgt de band met momenten een
groot deel van de mensen die vooraan staan mee en bewegen de hoofden
volop mee op het ritme. Met een klein half uurtje heeft het vijftal
weinig tijd, maar ze halen er het uiterste uit. Met het zeer lange
White Walls, wat veel variatie aan soorten muziek brengt, sluit de band
zijn set waardig af.
August Burns Red is geen onbekende meer in Nederland. Vanavond is het
de derde keer binnen een jaar dat de band in The Max van de Melkweg
speelt. Het is dan ook niet raar dat de band volledig gesteund wordt
door het publiek en dat velen mee kunnen zingen met zanger Jake Luhrs.
Hij, op zijn beurt, glundert van trots op het podium. In de zaal komt
iedereen voor het eerst echt los en ook de moshpit komt goed op gang.
Het publiek is een monster, en de setlist gaat er als een lekker hapje
zeer gemakkelijk in. Met Back Burner, White Washed en Meddler zitten
ze al bijna aan hun tijd. Thirty And Seven vormt samen met het vaste
laatste nummer Composure de laatste hap voor het nog steeds hongerige
publiek.
Deze honger wordt niet erg gestild door Job For A Cowboy, dat op het
nieuwe album Ruination volledig van de eerdere muziekstijl heeft
afgehaakt. Vanavond speelt de band een mix van het oude deathcore werk
en het nieuwe werk, wat vooral deathmetal is. Hierdoor is het publiek
opgesplitst in twee groepen: één die van het oude werk houdt en één die
los gaat op de nieuwe nummers. Job For A Cowboy speelt strak, maar het
geluid staat slecht afgesteld en er zijn niet veel mensen speciaal voor
deze band gekomen. In andere omstandigheden zou Job For A Cowboy
waarschijnlijk beter tot zijn recht komen. Misschien een goed idee om
snel als headliner terug te komen?
De headliner van vanavond, Lamb Of God, komt na een lange pauze dan
toch eindelijk het podium opgelopen, onder begeleiding van de euforisch
klinkende intro The Passing. Wanneer deze overgaat in In Your Words
barst het publiek los in één grote chaos. Iedereen springt, headbangt
of staat in de moshpit te beuken. Frontman Randy Blythe is goed bij
stem, maar drum- en baspartij overrompelen zowel zang als gitaar
compleet door het slechte afmixen. Een muur van geluid walst door de
Melkweg, maar het publiek vindt het prima.
Onder andere Walk With Me In Hell, Now You’ve Got Something To Die For
en Omerta vormen een goede afwisseling met de nummers van Wrath.
Halverwege begint Lamb Of God duidelijk moe te worden. Het zweet
stroomt over de voorhoofden en Randy last veelvuldig een korte
adempauze in tussen de nummers. Maar wanneer ze na Contractor het
podium aflopen is het publiek duidelijk nog niet moe. Het wil meer.
Natuurlijk is de setlist niet compleet zonder Black Label, maar die
wordt samen met Redneck en Reclamation pas in de toegift gespeeld. Als
de mannen dus weer opgefrist terugkomen, worden de drie nummers intens
gespeeld, en gaat iedereen even volledig uit zijn dak. Half twaalf gaan
de lichten weer aan, en hoewel een enkeling nog energie heeft voor nog
een set, druipt het meeste publiek zoetjesaan moe naar buiten. Ian
Schram
