PARADISO, Amsterdam
4 maart 2010
Toen de organisatie van 5daysoff met het bericht naar buiten kwam dat (MF) Doom op het festival zou spelen, heerste er vooral scepsis en ongeloof. De mysterieuze rapper was de afgelopen jaren slechts mondjesmaat in het openbaar verschenen en de enkele keren dat hij ergens een festivalaffiche sierde kwam hij niet zelf, maar stuurde hij een stand-in.
Misschien dacht hij dat het publiek niet zou zien dat de man achter het
metalen masker niet the real Doom was, maar daar kwam hij bedrogen uit.
Niet zelden leidde dit tot relletjes bij concerten.
Dan was er nog een tweede reden om niet te geloven dat Doom echt naar
Nederland zou komen: hij zou een uitreisverbod hebben en mocht Amerika
niet verlaten. De afgelopen dagen werd echter duidelijk dat het toch
echt ging gebeuren: de rapper speelde in Toronto en Parijs en kwam
zowaar zelf opdagen. Toch waren de meeste bezoekers van die shows zwaar
teleurgesteld: Doom liet zijn publiek uren wachten en speelde daarna
een rommelige en uiterst korte set. Vooral in Toronto schijnt hij het
flink opgefuckt te hebben.
Toch leeft er de hoop dat het in Amsterdam anders gaat worden. Ooit
stond Doom namelijk bekend om zijn goede live-shows, waar hij de crowd
urenlang wist te entertainen. Waarom zou dat vanavond niet weer zo zijn?
Paradiso is tot op het tweede balkon gevuld met een publiek dat voor
pakweg de helft bestaat uit mensen die speciaal voor Doom komen. De
andere helft betreft passe-partout houders, die de rare gemaskerde
rapper eens komen uitchecken. Slechts drie kwartier na de officiële
aanvang betreedt een imposante hypeman het podium. Imposant qua omvang
dan (Brother Ali en Ill Bill passen er samen twee keer in), zijn
mc-skills zijn niet om over naar huis te schrijven.
Dan klinken de eerste tonen van Madvillains Accordion en komt de man
zelf het podium op. Met masker, uiteraard, dat er op persfoto’s toch
indrukwekkender uitziet dat wanneer het met een elastieken band om
Dumiles hoofd bevestigd is. Maar goed, hij is er én het is de echte,
dus die twee onzekerheden zijn gekilld. Nu is het afwachten in welke
zin de avond legendarisch gaat worden. Omdat Doom er al na tien minuten
de brui aan geeft, of omdat hij alles uit de kast haalt om voor eens en
voor altijd duidelijk te maken wie de madste villain van de
internationale hiphop underground is.
Zoals zo vaak ligt de waarheid in het midden. Dooms raps zijn vaak
rommelig en minder geslaagd dan op zijn vele albums en de backup
verpest meer dan hij toevoegt. Toch zijn er zeker hoogtepunten:
Madvillains All Caps bijvoorbeeld, of de King Geedorah classic Fazers.
Veel andere tracks worden met gejuich ontvangen, maar dat enthousiasme
daalt vaak al tijdens het nummer, omdat het niet met de overtuiging
gebracht wordt die je mag verwachten. Dumile lijkt er echter behoorlijk
veel lol in te hebben vanavond en daardoor is de sfeer in de zaal
positief. Helaas is het na een kleine veertig minuten alweer gedaan.
Wanneer Doom onder de klanken van publieksfavoriet Benzi Box
(Dangerdoom) terugkeert, lijkt het hoogtepunt van de avond te komen. Tot ieders teleurstelling wordt de track vakkundig afgekapt en wordt afgesloten met
Madvillains Rhinestone Cowboy, waarna de man met de vele aliassen
voorgoed verdwijnt in de duistere diepten van zijn eigen
Villain-wereldje.
In potentie was vanavond zo’n avond geweest waarvan je over tien jaar
zou zeggen: ‘Ik was erbij.’ In werkelijkheid gaf Doom een niet onaardig
concert dat niet heel lang bij zal blijven. En wie had dat gedacht:
‘Doom’ en ‘niet onaardig’ in één zin. Met een beetje goede wil is dat
best legendarisch te noemen. Klaas Knooihuizen
