MC FRITS PHILIPS/EFFENAAR, Eindhoven
5 maart 2010
Het leggen van muzikale dwarsverbanden staat vanavond centraal op alweer de tiende editie van het Cross-linx festival in Eindhoven. De doelstelling van het festival is om verschillende muziekstijlen als klassiek, pop en avant-garde in gelegenheidsformaties bij elkaar te brengen om zo tot nieuwe geluiden te komen.
Op eerdere edities waagden Eels en Yann Tiersen zich al aan dit
experiment en dit jaar is het de samenwerking tussen Stuart Staples van
Tindersticks met het Lunapark Ensemble dat hoge verwachtingen wekt.
Dat het samenbrengen van verschillende muzikale werelden niet helemaal
vloeiend gaat, blijkt als tijdens de eerste Lunaparkvertolkingen van
werk van David Lang en enkele Tindersticks nummers er nijdig gesis door
de grote zaal van Muziekcentrum Frits Philips klinkt. De
avant-garde van Eindhoven moet duidelijk nog wennen aan de kletsende
achterhoede uit het popcircuit. Als Stuart Staples op het podium
verschijnt, verschuift de focus als vanzelf naar de frontman en is het
genieten van de zoetgevooisde stem van Staples die te midden van de
minimalistische arrangementen van Lunapark uitstekend tot zijn recht
komt.
In de foyer speelt hierna Marble Sounds uit België. Prima bandje, maar
een wat veilige keuze voor een festival dat het experiment zoekt. De
degelijke americana slaagt er wel in de aandacht van het brede publiek
vast te houden.
Het Beukorkest, voor de gelegenheid aangevuld door
Colin Benders (Kyteman), slaagt hier ook bijzonder goed in. De kleine
zaal is al net zo afgeladen met publiek als het podium met muzikanten,
kortom een gezellige georganiseerde chaos. Benders pakt hier en daar
zijn moment, maar lijkt toch een beetje te verdrinken in de massa van
muzikanten. Het toevoegen van een bekende naam als Kyteman aan een
avant-gardistisch of klassiek ensemble lijkt daarmee dan ook een
belangrijke manier te zijn waarop Cross-linx popmuziek met andere
muziekstromingen wil verbinden. In dit geval levert dit echter, behalve
een bekende naam op de flyer, niet per se een muzikale meerwaarde op.
Als afsluiter van het festival speelt Tindersticks in originele
bezetting in de Effenaar. De band zet een degelijke set neer, maar na
de breed georkestreerde muziek eerder op de avond klinkt de muziek wat
dun. Staples’ kenmerkende zang is natuurlijk onlosmakelijk verbonden
met Tindersticks, maar lijkt in de Effenaar minder overtuigend dan
tijdens zijn optreden eerder de avond. Na drie kwartier besluit de band
het optreden stop te zetten omdat er teveel herrie gemaakt wordt in de
zaal. Er ontstaat enige verwarring in het publiek maar nu speelt er
tenminste geen band meer door het gepraat heen. Tindersticks besluit
het optreden uiteindelijk niet meer voort te zetten. De relatieve
stilte tijdens het eerdere optreden in het Frits Philips muziekcentrum
lijkt de nieuwe (terechte) standaard te zijn geworden. Wie weet kunnen
we binnenkort het ‘Stuart Staples Orchestra’ tegemoet zien? Lennart
Westeneng
