DOORNROOSJE, Nijmegen
5 maart 2010
Dat de Duitsers van Long Distance Calling door Katatonia zijn uitgenodigd als support is vrij logisch, aangezien frontman Jonas Renkse gastvocalen heeft verzorgd op The Nearest Grave. De grootste teleurstelling is vanavond dan ook dat hij niet meedoet, waardoor de set geheel instrumentaal blijft. Met klasse nummers van het album Avoid The Light is dat overigens niet
echt een probleem.
De set wordt geopend met Black Paper Planes. De
beginriff is geniaal, daarna blijft het zonder vocalen ruim vijf
minuten boeien om weer terug te keren naar de riff van het begin. Kijk,
zo moet het! Vier nummers mogen we maar wegdromen op Long Distance
Calling. Genoeg voor ze om een prima indruk achter te laten, ondanks
dat drummer Janosch Rathmer soms net wat te veel hooi op zijn vork
neemt.
De Finnen van Swallow The Sun bedienen ons daarna van een potje light doom of, anders gezegd, doom metal voor een festivalpubliek. De set is
wisselvallig; de nummers bevatten nog al eens te happy riffs om echt
indruk te maken. Ook gebruiken ze soms net te gemakkelijke stukken, die
het vast goed doen bij een doorsnee metalhead, maar al snel worden
uitgespuugd door degene die graag wat meer diepgang wil. Soms bereiken
ze die territoria wel, maar een constante kwaliteit blijven ze helaas
niet houden. Professioneel is de band zeker; de artiesten staan hun
mannetje. Als geheel valt de band echter net tussen de wal en het
schip, ondanks de inzet van zowel oude nummers als van nieuwe, die op
het laatste album Hope staan.
Na het vorig jaar verschenen Night Is The New Day is een uitverkocht
Doornroosje natuurlijk razendbenieuwd hoe Katatonia het er live
afbrengt. Zonder de gebroeders Norrman (gitaar en bass) die eind vorig
jaar de band verlieten, is het even spannend, maar met twee sessie
muzikanten blijkt er geen centje pijn te zijn. In het eerste gedeelte
van show trapt de band voornamelijk af met krakers van Night Is The New
Day en The Great Cold Distance.
Als je oorkappen op had zou je qua kleding en uitstraling vermoeden dat
er knalharde metal gemaakt wordt, maar enkel de melancholische sfeer
kan aan het metalgenre toegeschreven worden. Diezelfde sfeer had
Katatonia in de beginjaren natuurlijk al toen ze nog een mix van doom
en death metal maakten. Nu is het een mix van alternatieve en
progressieve rock, waarbij de geweldige melodieën en de warme stem van
Johan Renkse de speerpunten zijn.
Of het nu de nieuwe nummers (Forsaker, Day And Then The Shade, The
Longest Year) of de oudjes (July, My Twin, Teargas) zijn, nooit gaat
een Katatonia nummer vervelen. Het publiek zingt mee op het pakkende
werk en zonder rocksterren-gedrag blijven de ingetogen Zweden doen waar
ze het beste in zijn; melancholische rock songs spelen die recht uit
het hart komen. Zanger Jonas Renkse blijft zuiver zingen, hierbij
geholpen door zijn beide collega’s op gitaar. Het blijft een prachtige
tegenstelling hoe de drie stoere metalmannen zo gevoelig uit de hoek
komen met hun vocalen. Muzikaal geldt hetzelfde: de dynamiek in het
songmateriaal is geweldig te noemen. Bombastische stukken worden gemixt
met subtiele gitaarakkoorden en dito samenzang. Alles staat in het
teken van de donkere melancholische sfeer, dat door het prima geluid
goed naar voren komt.
De normale setlist wordt afgesloten met Evidence van Viva Emptiness,
waarna de heren onder luid gejuich terugkomen om nog even Dispossession
en Ghost Of The Sun te spelen. Als je na ruim een uur nog steeds met
zulke klasse nummers op de proppen kan komen is er maar één conclusie
mogelijk: Katatonia kwam, zag en overwon. Maurice van der Heijden
