HMH, Amsterdam
5 maart 2010
Na een zeer ernstige ziekte besluit Chris Rea om in 2006 een Farewell tour te organiseren, om definitief afscheid te nemen van de poppodia. Dit bevalt hem echter zo goed dat hij de tour nogmaals herhaalt in 2010. De vrees bestond dat dit wederom een artiest was die op latere leeftijd nog snel concerten wil geven, waarbij je liever had dat het niet gebeurde. Mijn laatste ervaring met The Eagles in 2009 liep op een zware teleurstelling uit.
Toch besloot ik naar Chris Rea te gaan, vanwege zijn unieke
schuurpapier-achtige stemgeluid en zijn unieke gitaarspel en vanwege
mijn goede herinneringen aan enkele van zijn concerten die dateren uit
de jaren tachtig.
Het voorprogramma, dat wordt verzorgd door Paul Casey, is kort maar
toch veelbelovend en warmt het aanwezige publiek goed op. Paul Casey
brengt een geluid in de HMH dat soms doet denken aan Luka Bloom, maar
dat je tegelijkertijd ook al richting Chris Rea brengt.
Al snel is het tijd voor Chris Rea en mijn vooroordelen verdwijnen als
sneeuw voor de zon. Hier staat geen gedateerde artiest die plichtmatig
zijn ding komt doen, maar nog steeds een bevlogen vakman die voor een
kwalitatief hoogstaand concert zorgt. Na zijn ernstige ziekte enkele
jaren geleden lijkt het wel alsof deze man uit de dood is herrezen en
hij weet het publiek van begin tot einde te boeien en aan zich te
binden.
Natuurlijk komen alle klassiekers, zoals Josephine, Stainsby Girls,
Stoney Road, Looking For The Summer en On The Beach voorbij, maar ook
de minder bekende nummers zijn een genot om te naar te luisten en te
aanschouwen. Voldaan verlaat ik de HMH, terugkijkend op een kwalitatief hoogstaand
optreden. Voor mij is Chris Rea nog lang niet Farewell, maar doet de
titel van zijn laatste cd Still So Far To Go hem meer eer aan. Het
uitkijken is nu naar zijn nieuwe album, dat in juni zal verschijnen.
Paul van Haeff
