ROTOWN, Rotterdam
6 maart 2010
Het is uiteraard niets nieuws onder de zon dat de Belgische heren van Customs een bijna regelrechte kopie zijn van She Wants Revenge en Interpol. Frappant overigens dat er van deze bands niets te vinden is als zij het hebben over waar ze hun inspiratie vandaan halen. Ook niets nieuws is dat the masses er toch plat voor gaan. Zo ook in Rotown.
Afgeladen vol is het, met de meest uiteenlopende types. Van hardrockers op
leeftijd tot studentikoze overhemdjes, u noemt het maar. Dat zegt ook
wel wat over de muziek die Customs ten gehore brengt: toegankelijk,
catchy, makkelijk meezingbaar en ook zeker niet slecht.
In keurige colbertjes gehesen zijn de mannen van Customs een toonbeeld
van degelijkheid. Jammer dat die degelijkheid heel erg neigt naar
saaiheid. Het magere koppie van Kristof Uittebroeke vertoont gedurende
het (nog geen uur durende) optreden weinig tot geen emotie. Drummer Ace
Mirko Zec is echter een lust voor het oog. Jammer dat de Rotterdamse
lampenpartijen het vaak onmogelijk maken om hem goed te zien.
Met één album op de plank en een formatie die ook nog van nieuwigheid
(want sinds 2008) aan elkaar hangt is het wellicht lastig om meer dan
tien nummers achtereen te spelen, maar plezier mogen die schuchtere
Belgen toch wel hebben in dat kleine landje van ze? Het lijkt het
publiek echter niet te deren. Na het optreden – zonder geijkte toegift,
dat is dan wel weer charmant – verlaat menigeen grijnzend de zaal. Ach
ja, waarom zou je een winnende formule veranderen? Spijtig alleen dat
er al te veel lieden aan zijn voorgegaan. Annelies Omvlee
