Zonder Anneke van Giersbergen is The Gathering nog steeds een zekerheidje

Zonder Anneke van Giersbergen is The Gathering nog steeds een zekerheidje

the_gathering_silje.jpgDOORNROOSJE, Nijmegen
12 maart 2010

Met een drummer en bassiste brengt Tom Musca vanavond in Doornroosje een overzicht van zijn onlangs verschenen album Lucifer And Light. Hoewel de muzikant een erg goede stem heeft, uitstekend uit de voeten kan op zijn akoestische gitaar en twee prima medestrijders heeft meegenomen, werkt zijn mix van alternative rock, folk and akoestische pop me na een aantal nummers flink op de zenuwen. 

Advertentie

Aan het einde van het tweede nummer komt de gedachte aan Gloria Estefan
even om de hoek zeilen en dat is geen prettige gedachte.

Het moet gezegd worden dat Musca en consorten zichtbaar genieten van het
spelen van het eigen werk, maar de combinatie van stijlen werkt
geforceerd en op den duur te pretentieus. Af en toe pakken de muzikanten
uit met een dromerig en sferisch stuk, dat plotsklaps overgaat in een
folky intermezzo of een akoestische passage. Na een vijftal nummers
verslapt de aandacht. Jammer maar helaas.

Met When Trust Become Sound opent The Gathering vanavond het
thuisconcert, dat tevens in het teken staat van het twintig-jarig
bestaan. De gitaargedreven alternatieve rock van de laatste jaren staat
uiteraard op de voorgrond en nummers van The West Pole, het eerste album
met nieuwe zangeres Silje Wergeland, worden afgewisseld met krakers uit
het tijdperk met Anneke van Giersbergen. Om die persoonlijkheid te
vervangen moet je wel van goede huize komen en het lukt Wergeland
eigenlijk niet.

Niet dat haar stem en inzet onder de maat is, het lijkt alleen of ze
zich, misschien door zenuwen, wat inhoudt tijdens het oude werk. Een
positieve bijwerking is dat de prachtige en gelaagde muziek van The
Gathering nu meer naar de voorgrond treedt. Het gitaargeluid van René
Rutten
is echt de pijler van het The Gathering geluid. De melodieën die
hij tevoorschijn tovert worden krachtig ondersteund door de drums van
zijn broer en de synthesizer van Frank Boeijen. De atmosferische
geluiden komen nergens naar de voorgrond, maar vloeien samen in het
bandgeluid. Het beste voorbeeld hiervan zijn nummers als Marooned,
Travel
en Even The Spirits Are Afraid. De sferische muziek kan dan niet
lang genoeg duren.

Voor Saturnine komt Marjan Welman van Autumn op het podium om Wergeland
te ondersteunen. Voor velen is dit nummer het hoogtepunt van de avond.
Na tachtig minuten is de Bat For Lashes cover Daniel de eerste toegift.
Hierin komt de stem van Silje Wergeland samen met de pianotonen erg goed
tot zijn recht. Daarna is er nog tijd voor twee toegiften waaronder
Leaves van het klassieke album Mandylion. Met opgeheven hoofd kan
iedereen huiswaarts keren, met de wetenschap dat The Gathering de
komende twintig jaar nog steeds prachtige muziek zal brengen. Maurice
van der Heijden

Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in Live Recensies. Bookmark de permalink.