MELKWEG, Amsterdam
10 maart 2010
Keurig op de aangekondigde tijd komt Admiral Freebee het podium van de oude zaal van de Melkweg op, om vervolgens een tijdje naar de bassist te kijken die blijkbaar geen geluid kan maken. Tom Van Laere, zoals Freebee in het dagelijks leven heet, doodt de tijd maar even met een mop over een pratende kikker.
Dan trapt de band af met Blues From A Hypochondriac, gevolgd door nog
een paar van de stevigere nummers van het laatste album The Honey And
The Knife. Admiral Freebee heeft de reputatie dat hij live wat harder rockt dan op
plaat. Voor het begin van de set klopt dat zeker, de heren knallen er
lekker in. Ze zijn ook lekker ontspannen en hebben er zichtbaar plezier
in.
Halverwege verruilt Van Laere zijn gitaar voor de piano, om enkele
rustigere nummers te spelen. Daarbij neemt hij de ruimte om wat verhalen
te vertellen. Eén bezoeker vindt dat blijkbaar wat minder geslaagd en
roept behoorlijk hard ‘boring’. Van Leare reageert daar erg ontspannen
op; hij vraagt zich af hoe de persoon zich voelt, wellicht wat
gefrustreerd? Ook neemt hij uitgebreid de tijd om de band voor te
stellen.
Helaas zijn niet alle namen even verstaanbaar. Wie is die man
die zowel floortom, tom, dienblad, sambabal, toetsen en gitaar speelt,
en dat alles soms nog tegelijkertijd ook? De naam van gitarist Björn
Eriksson is gelukkig wel verstaanbaar, want de man kan erg lekker
spelen. Dat nummertje op de pedalsteel is ook fijn. Samen met de bassist
en de drummer verzorgen zij ook de achtergrondzang. Van Leare
beëindigdt het voorstel rondje met: “Wij zijn Admiral Freebee”.
Aan het eind van de set en tijdens de toegift ligt het rockgehalte weer
beduidend hoger. Met een knal het optreden in en er ook weer me een knal
uit, dus. Na anderhalf uur gaat de band op een rijtje op het podium
staan om even te dansen op een nummer van de dj. Tom Van Laere zingt in
het begin lekker mee en duikt dan het publiek in om wat mensen het
podium op te sleuren. Waarschijnlijk hadden ze gehoopt om de zaal in een
dansende, kolkende menigte achter te laten. Dat lukt niet helemaal,
maar er zijn wel een heleboel tevreden lachende gezichten. Hiske Pronker
