ERATO & HET VERKADEHUIS, Roosendaal
21 maart 2010
Afgelopen zondag was het beuken tijdens de Mosh Meeting in het normaal zo rustige Roosendaal. Eerder dit jaar kwam het nieuws naar buiten dat Wâldrock niet doorgaat, maar in het zuiden van Nederland weet organisator Ajdin Jasarevic gelukkig al vijf jaar op rij een strakke line-up te verzorgen die menig hardcore metalfan doet kwijlen.
Vanaf half twee staan de deuren van Erato en het Verkadehuis open, maar
het is niet erg druk. Seven Days Remain heeft de eer om het eendaagse
festival te openen. De band geeft een goede show, maar in het Erato café
staan te weinig mensen om dit heel erg betekenisvol te noemen.
As Enemies Arise opent het hardcore podium in het Verkadehuis voor een
handjevol mensen en trekt vervolgens alle bezoekers mee naar binnen met
hun melodische metalcore. Na een halve set staat het kleine zaaltje al
bijna vol. Deze strakke formatie is één van de redenen voor het floreren
van de Nederlandse metalcore scene. De muziek staat als een huis,
terwijl een moshpit de fundering van het café doet schudden.
Hetzelfde geldt voor de Waalwijkse band Wasted Bullet. Na een kapotte
basdrum heeft de band ook nog last van een defecte rookmachine, waardoor
heel het Verkadehuis vol rook staat. Het weerhoudt deze metalcore band
echter niet van spelen. Ongehinderd komen de catchy deuntjes en
variërende zang (schreeuwen en clean) voorbij op een snelle,
allesvernietigende begeleiding. Als de rook eindelijk weggetrokken is,
is de band bijna klaar. Ze spelen nog wel een nummer, en nu ze wel te
zien zijn, kan iedereen tenminste volledig los gaan.
De eerste band van betekenis op het hoofdpodium in Erato is The Fifth
Aliance. Het geluid staat wel erg slecht; de basdrum staat veel te hard
waardoor de tweede zang nauwelijks te horen is. Buiten is het drukker
dan binnen bij het optreden. Een warm zonnetje staat op de straat te
schijnen, en veel van de bezoekers vinden dit waarschijnlijk
belangrijker dan naar de band te kijken.
Dit is bij veel van de bands het geval. Tijdens Empty staat het Erato
Café echter wel vol. De band, bestaande uit onder andere (ex-)leden van
Textures, speelt op Mosh Meeting zijn tweede reünieconcert. De
polyritmiek van drummer Stef Broks is nog altijd kenmerkend, maar ook de
andere partijen en zang zijn technische hoogstandjes waarbij niet
zozeer gemosht wordt, maar waar iedereen aandachtig naar luistert.
Er waren al hoge verwachtingen over Milking The Goat Machine uit
Duitsland. De metalband draagt op het podium geitenmaskers en in
tegenstelling tot veel bands zingt alleen de drummer. Zeker apart, maar
er valt niet erg veel aan te beleven.
Als veel mensen gaan eten spelen de Belgische rockers van The Crimson
Falls op de Hardcore Stage, waardoor er niet veel publiek staat. Eén
band later, bij de twee band van onze zuiderburen, speelt The Setup wel
weer voor een volle zaal. Deze hardcore band weet weer een flinke
moshpit op gang te brengen, waar ook veel mensen worden opgetild en
crowdsurfend door het publiek heen gaan.
Tussendoor speelde Gewapend Beton ook nog in de grote Eratozaal, maar
dat klinkt erg als Heideroosjes-wannabe’s en trekt dan ook niet veel
bekijks. In het Erato Café heeft de Slayer coverband Crustacean
inmiddels ook zijn set afgerond voor een volle bak. Qua uiterlijk lijkt
de band niet op Slayer, maar muzikaal komt het zeer dicht in de buurt.
De heren weten dan ook het gros in het café te overtuigen dat het niet
voor een coverband staat, maar het echte werk voorgeschoteld krijgen.
Dat iedereen die er iets na negenen nog is naar No Turning Back gaat
kijken is niet raar. Er speelt immers niemand anders op dezelfde tijd.
De band heeft zijn roots in Brabant, en is hier ook nog steeds trots op.
Vanaf begin tot eind gaat iedereen los. Zanger is de feedbackmonitoren
helemaal beu na een paar nummers. Ze staan alleen maar in het pad voor
de moshers en de bezoekers die mee willen zingen. De monitoren worden
weggehaald, en het feest begint vanaf dat moment pas echt. Het gaat er
hard aan toe met nummers als Stronger en This World Is Mine, met veel
oude én nieuwe songs in de setlist.
Skarhead heeft als enige band wat last van een vermoeid publiek. Veel
mosh-meeters zijn al naar huis gegaan en van de blijvers gaat niet meer
iedereen los. De band rond de hardcore rapper Lord Ezec speelt wel erg
goed, en ook het probleem van slecht geluid is opgelost in de grote
zaal, waardoor de muziek goed aanslaat bij het publiek. Elk album wordt
vanavond aangedaan, maar de nadruk ligt duidelijk op het nieuwe album
dat is uitgekomen, Drugs, Money, Sex. Enkele feestnummers van het album
worden onthaald met veel gejuich, gevolgd door een nog redelijk grote
moshpit van het podium tot halverwege de zaal. Een feestje is het zeker.
Kwade tongen die beweerden dat er geen echte metalfestivals meer zijn in
Nederland, worden hier de mond gesnoerd. Vijf jaar op rij bestaat er
immers de Mosh Meeting in Roosendaal. Vijf jaar lang beukt dit festival
al. Ook dit jaar trekt de organisatie vette bands en veel bezoekers. Het
schept grote verwachtingen voor volgend jaar. tekst Ian Schram; foto’s Carola van Beuzenkom
