EFFENAAR, Eindhoven
2 april 2010
Het is een goede marketingtruc om aan te kondigen dat Life Of Agony zijn eerste plaat integraal gaat spelen, want binnen enkele weken is de Effenaar compleet uitverkocht. Gezien een aantal middelmatige shows de laatste jaren is het nog maar de vraag of 2 april 2010 een euforische avond wordt of juist de boeken in gaat als een dikke tegenvaller.
Het voorprogramma Panic Cell zet flink in op de laatste optie. Het
Engelse vijftal maakt een nu metal variant van Disturbed. Nou is die
band al geen toonbeeld van een eigen gezicht, maar Panic Cell maakt er
helemaal een potje van. De moderne metal zet in op clichématige
overgangen en op een SBS6 wijze probeert de band het publiek aan zich
te binden. Volgens het boekje wordt dit geprobeerd, maar met de
gevoelloze nu-metal lukt dit nimmer. De afsluitende cover Crazy van
Seal is het dieptepunt van de set en het is beter voor iedereen als
Panic Cell geen voet meer zet op het vasteland.
Dan kan Life Of Agony alleen maar meevallen. Het begin van de integrale
River Runs Red set is stroef; zanger Keith Caputo heeft zichtbaar van
de pretsigaret genoten en de muzikanten gaan traag van start. Ondanks
het feit dat onze Caputo met zijn gebreide, rode gatentrui overkomt als
een Ozzy Osbourne in slechte tijden weet hij met zijn emotionele stem
direct het publiek naar zich toe te trekken. De uitverkochte zaal
reageert uitzinnig op krakers als This Time en Through And Through.
Na het onwennige begin komt de band langzaam op dreef. Het gevoelige
Words And Music is het startsein voor de krakers Bad Seed, Respect en
het gedreven Method Of Groove. Ondanks dat Keith Caputo’s gedrag op de
lachspieren werkt en onze vreemde eend niet altijd op het juiste moment
zijn zanglijnen neerlegt, wordt dit al snel vergeten tijdens zijn
emotionele uithalen. Tijdens de finale met The Stain Remains staat de
zaal op zijn kant en bewijst dit concept zijn waarde.
Na het intermezzo Friday (het outro op River Runs Red) komt de band
terug met de beste nummers van de opvolger Ugly. Het concert eindigt
als een nachtkaars en na de opleving Lost At 22 is het opeens gedaan
met Life Of Agony. Wat opvalt is dat Keith Caputo gemotiveerder is
tijdens deze nummers en het publiek het wel gelooft na de River Runs
Red set. De drang naar meer is er nauwelijks.
Het bewijst dat het integraal brengen van het debuut één van de laatste
stuiptrekkingen is van een fantastisch collectief dat eens gloreerde in
het brengen van emotionele en oprechte metal/hardcore. Zeker omdat het
de geloofwaardigheid aantast wanneer Life Of Agony nogmaals hetzelfde
trucje zou doen. Maurice van der Heijden
